Џабир Дерала Пустината е речиси бела од сонцето. Нема зеленило. Нема патишта. Нема град на хоризонтот. Само камен, прашина и остатоци од цивилизација што полека исчезнува под светлина од која човекот веќе не може да се сокрие. Низ таа пустелија се движи Жак Вокан. Повреден е, изморен и сè уште не е сигурен дали роботите … Continue reading Вештачката интелигенција што создава подобра верзија од себе: Кога технологијата почнува да го забрзува сопствениот развој