Во Москва беа големи очекувањата дека Трамп во 2016 година ќе ги укине санкциите против Русија; можеби, дури и да го признае Кримскиот Полуостров, анектиран од Украина, како дел од Русија.
„Вредноста на Трамп беше тоа што тој никогаш не проповедал за човековите права во Русија“, објаснува Константин Ремчуков, сопственик и главен уредник на весникот „Независимаја газета“.
.„Трамп ги воведе најтешките санкции против Русија во тоа време“, се сеќава Ремчуков. „До крајот на неговиот мандат, многу луѓе беа разочарани од неговото претседателствување“.
Затоа, осум години подоцна – барем јавно – руските власти се повнимателни во врска со изгледите за втор мандат на Трамп.
Претседателот Владимир Путин дури излезе и го поддржа кандидатот на Демократската партија, иако тоа „одобрување“ беше нашироко протолкувано како шега на Кремљ (или тролање на Кремљ). Путин тврдеше дека му се допаѓа „заразното“ смеење на Камала Харис.
Но, не треба да сте искусен политички познавач за да разберете дека во предизборната кампања тоа што го зборува Трамп, а не Харис, тоа гарантирано ќе предизвика насмевка на лицето на Путин.
На пример, критиките на Трамп за обемот на американската воена помош за Украина, неговата очигледна неподготвеност да го обвини Путин за целосната инвазија на Русија и, за време на претседателската дебата, неговото одбивање да каже дали сака Украина да победи во војната.
Спротивно на тоа, Камала Харис тврди дека поддршката за Украина е во „стратешки интерес“ на Америка и таа го нарече Путин како „диктатор-убиец“. Не дека и руската државна телевизија беше особено комплементарна за неа.
Пред неколку недели, еден од најжестоките водители на вести во Русија целосно ги отфрли политичките способности на Харис. Тој ѝ предложи подобро да води телевизиска емисија за готвење.
Има уште еден можен исход што може да му одговара на Кремљ – супер тесни избори, проследени со оспорен резултат. Америка обземена од постизборен хаос, конфузија и конфронтација ќе има помалку време да се фокусира на надворешните работи, вклучувајќи ја и војната во Украина.
Американско-руските односи се влошија за време на Барак Обама, се влошија за време на Доналд Трамп и, според зборовите на неодамна заминатиот руски амбасадор во Вашингтон, Анатолиј Антонов, тие „се распаѓаат“ во времето на Џо Бајден.
Вашингтон целосно ја префрла вината на Москва. Само осум месеци откако Путин и Бајден се сретнаа на самитот во Женева, лидерот на Кремљ нареди целосна руска инвазија на Украина. Не само што администрацијата на Бајден испрати цунами од санкции на патот на Русија, туку и американската воена помош беше клучна за да му помогне на Кијив да преживее повеќе од две и пол години од руската војна.
Меѓу напредното вооружување кое Америка и го испорача на Украина се тенковите Абрамс и ракетните системи ХИМАРС. Сега е тешко да се поверува дека имаше време, не толку одамна, кога Русија и САД ветија дека ќе работат како партнери за зајакнување на глобалната безбедност. Во доцните 1980-ти, Роналд Реган и Михаил Горбачов формираа геополитички двоен чин за да ги намалат соодветните нуклеарни арсенали на нивните земји. Ако се чинеше дека Реган уживаше во една работа како нуклеарното разоружување, тоа беше тоа што му рецитираше руски поговорки на Горбачов на скршен руски јазик („Никогаш не купувај 132 шишиња шампањ, освен ако не си сигурен дека вреди да се слави“ ќе беше добро).
Во 1991 година, првите дами на СССР и Америка, Раиса Горбачева и Барбара Буш, открија необичен споменик во Москва – мајка патка со осум пајчиња. Тоа беше реплика на скулптура во јавните градини во Бостон и беше претставена во Москва како симбол на пријателството меѓу советските и американските деца. Сè уште е популарен кај московјаните денес. Русите се собираат во паркот Новодевичи за да се фотографираат со бронзените птици, иако малкумина посетители ја знаат задната приказна за суперсилната „патка дипломатија“.
Како и самите американско-руски односи, патките добија неколку удари.
Во една прилика некои од нив биле украдени и морале да се заменат. До московската дива патка и нејзините пајчиња се упатив за да дознам што мислат Русите за Америка и за изборите во САД.
„Сакам Америка да исчезне“, вели лутиот риболовец Игор кој лови риба во блиското езерце.
„Почна толку многу војни во светот. САД беа наш непријател во советско време и сè уште е. Не е важно кој е претседател“.
Америка како вечен непријател на Русија – тоа е светоглед кој често се рефлектира овде во државните медиуми. Дали Игор е толку лут затоа што вестите ги добива од руската телевизија? Или можеби тоа е затоа што не уловил многу риби.
Повеќето од луѓето со кои разговарам овде не ја гледаат Америка како злобен противник. „Сите сум за мир и пријателство“, вели Светлана.
„Но, мојот пријател во Америка се плаши да ми се јави сега. Можеби таму нема слободен говор. Или, можеби, тука во Русија нема слобода на говор. не знам.”
„Нашите земји и нашите два народа треба да бидат пријатели“, вели Никита, „без војни и без да се натпреваруваат кој има повеќе проектили. Претпочитам Трамп. Кога тој беше претседател, немаше големи војни“.
И покрај разликите меѓу Русија и Америка, постои една заедничка работа на двете земји – тие отсекогаш имале машки претседатели. Може ли Русите да видат дека тоа се менува?
„Мислам дека би било одлично ако жена стане претседател „Би била среќна да гласам за жена претседател овде [во Русија].
Не велам дека би било подобро или полошо. Но, би било поинаку“, вели Марина.
Стив Розенберг од Москва за Би-би-си
