Граѓаните од сите етникуми се обединуваат околу референдумот на 30 септември, сакајќи што поскоро да ја видат својата татковина во ЕУ и НАТО. Тие своите ставови ги објавуваат на социјалните мрежи, организираат настани и учествуваат во нив.
Секако дека има и такви кои не се сложуваат со нив и така се развиваат дебати на социјалните мрежи. Како и порано, така и сега, чести коментари и ставови од страна на “чистите”, “антички” Македонци кон граѓаните од другите етнички заедници се: “И вие ли? Македонија ви ја отвори вратата кога другите ве гонеа. Ова ли е благодарам?”, “Работи против македонскиот народ и државата што им дал престој и пристоен живот”, “Само Македонците имаат право да одлучуваат за името” и така натаму. Небаре Македонија е земја со касти и класи, каде едните имаат помалку права од другите. Сепак, Македонија е држава на сите нејзини граѓани и тие уживаат исти права и должности, без разлика на нивната етничка или верска припадност, вклучувајќи ги тука правото на глас и одлука за иднината на оваа земја.
Токму ваквите коментари се само излив на негативни емоции, говор на омраза, фрустации и покажување на елементарното непознавање и непочитување на Уставот кој им гарантира исти права на сите граѓани. Имајќи предвид дека истите не се во состојба да го разберат горе наведеното, ќе се обидам да симплифицирам на нивно ниво. Албанците, Турците, Бошњаците, Ромите, Власите, Србите и останатите не спомнати во Уставот, живеат во земјава покрај Македонците со векови. Тоа, нели, се спомнува и во Крушевскиот Манифест. Македонија, како една од централните територии на Балканот под османлиска власт, била крстопат на многу трговски каравани, а нашите градови, како Скопје, Битола и Солун, биле познати трговски центри. Луѓето се населувале каде што сакале. По падот на османлиското царство, Балканските војни и Првата Светска војна, дошло до поставувањето на нови граници на Балканот, таа територија е поделена меѓу соседите и започната насилна преселба на народите и асимилација на оние кои останале. По Втората Светска војна, во рамките на тогашната Југославија, вардарскиот дел на Македонија се стекнува со државност. Во рамките на таа федерација граѓаните живееле слободно и непречено мигрирале сходно своите потреби.
Од тие причини, по осамостојувањето на Македонија од Југославија, на оваа територија се нашле и дел од народите од другите републики. Тие како жители останале во оваа земја, а не се вратиле во своите републики бидејќи тука работеле, тука плаќале данок и допринесувале, тука им се родиле децата, тука имале добар живот со соседите, односно, немале друга татковина освен Македонија. Тие не бегале од никого и никој не ги примил од сожалување, туку тоа било и е нивно неприкосновено и со Устав загарантирано право. Ова и пред некоја година на телевизија го слушнав од новинарот Чилиманов упатено до тогашниот парламентарец Бишевац, односно, дека Бошњаците биле бегалци и некој ги примил во Македонија. Но такво нешто може да каже некој кој е плиток или сака на јавноста да и наметне плитко познавање на историјата. Гробот на босанската принцеза Катерина е на Гази Баба, стои таму пет века како физички историски доказ за она што го пишувам.
Иако моите родители се од други две различни републики, судбината ги довела тука, работеле тука, плаќале придонеси и даноци како и сите останати и повеќе години отколку што имаат ваквите плитки умови, па затоа никој нема право да оспори кое било право на кој било граѓанин припадник на друга етничка заедница. Македонија е наша, еднакво моја колку и твоја, Македонија се сака со љубов, а не со омраза, во Македонија се придонесува како во свој дом, да се краде Македонија е најголемото предавство, за иднината на Македонија се мисли, посакува и гласа како за иднината на своите деца!
Услови за користење, авторски права и заштита на приватноста
Преземање на содржините под различни услови од наведените НЕ Е ДОЗВОЛЕНО, освен со писмена дозвола од ЦИВИЛ. Повредата на авторските права е забранета со закон.
