пишува: ДЕХРАН МУРАТОВ
За некоја неправда, односно за не водење грижа за другите, мајка ми често велеше: „Koj merela neka merel – me mo kolo na chinavava“, (Кој умира нека умре – јас орото не го прекинувам).
До пред некој ден мислев дека е само израз, но по немилиот настан во Шутка, каде што во пожар загинаа две мали дечиња, сфатив дека хуманоста одамна ја нема. Од една страна солзи и тага за загубените чеда, од друга страна Ромски (партиски) европски, светски… и не знам уште какви балови со музика, пиење, песни и ора…
Дечињата што загинаа живееја во маалото познато како „Брсњачка буна“. За оние што не знаат, во тоа маало има десетина импровизирани куќички без никакви услови за живот. Во цело маало има само две рачни пумпи за вода, нема канализација, најголемиот дел се без соодветен приклучок за струја…
Прашање на време беше само кога ќе се случи ваква трагедија!
Дел од децата воопшто не посетуваат настава. При една моја посета од пред некоја година, една мајка ми вели: „Како да ги пуштам децата во училиште кога немам вода да ги избањам, немаат чиста облека и обувки, со овие раце цел ден собирам старо железо и картони, а откако ќе се вратам дома со истите валкани раце треба да зготвам јадење за децата…“.
А еден друг жител од „Брсњачка буна“ додаде: „Кога врне овде сè е кал, децата заглавуваат во калта мора ние возрасните да ги извлечеме од калта“.
Зошто? Бидејќи тие луѓе исто живееја и во времето на ВМРО-ДПМНЕ и сега, затоа политиката нека не меша прсти, барем не во овој случај.
Додека тие сироти луѓе самите се вадат од „калта“ и преживуваат од ден за ден, во еден друг паралелен свет, нивните сограѓан(к)и газат по црвени теписи и рози, фрлаат илјадници евра и долари на музика…
Дали требаше да се откажат ромските балови (прослави), по смртта на малите дечиња? (Лично јас и да имав карта немаше да одам), меѓутоа, секако дека не требаше да се откажат баловите, бидејќи за тоа се потрошија многу пари, време, резервирани авионски билети, карти, соби… Ама, барем дел од парите да се донираа(т) за опожарените куќи, вистина е дека со парите нема да се намали болката за изгубените деца, но тие родители имаат и други деца на кои им треба топол дом и покрив над глава.
Секоја чест за тие што донираа(т), државата ќе одвои средства, активистот Геге Демировски донирал цигли, градоначалникот Курто Дудуш ја донирал целата плата, советниците и вработените во Општината ќе одвојат дел од својата плата, исто така и иницијативата „АВАЈА“ донирале, и уште многу други хумани граѓан(к)и да не ги набројувам, и верувам дека во најбрз рок повторно ќе се изгради опожарената куќа.
Но, проблемот во „Брсњачка буна“ и по изградба на опожарената куќа повторно ќе остане. Во тоа мало треба системско решение. Добро е тоа што првите луѓе од власта, партиски и непартиски активисти го посетија тоа маало, и ги слушнале проблемите на граѓанките.
П.С. За некој месец ќе има избори, се испосликавте што се испосликавте, но, заборавете на случајов во вашите изборни кампањи доколку немате конкретно и системско решение за овие луѓе!
Сите права се задржани. Услови за користење, авторски права и заштита на приватноста.
