Интервју на Грем Грин
Лекупанија е неверојатен шепнувач на животни. Пред да стане еден од најдобрите чувари на дивината во Кенија водел грижата за семејниот добиток. Досега има рехабилитирано безброј видови, и никогаш не изгубил животно за кое се грижел. Успеал ги спаси дури и најранливите суштества, како што е зебрата Греви, која се смета за загрозен вид,пренесува Гардијан.
Лекупанија работи во Заштита на дивиот свет Намуњак на далечниот север на Кенија. Жирафата е сираче, „мрежеста жирафа“ по име Фупи, што на свахили значи кус. Фупи се повредила кога паднала во канал. Таа била рехабилитирана и вратена во дивината. И сега сите рехабилитирани жирафи доаѓаат секое утро во посета на Лекупанија. Кружат низ шталите и го поздравуваат, а потоа се враќаат во дивината.
Оваа фотографија е направена во 2016 година, во период на суша. Жирафите денес полека и тивко исчезнуваат. Понекогаш тоа се должи на ловокрадството, но во овој дел на Кенија главно е поврзано со сушата и поради губење на живеалиштата. Тековните проценки покажуваат дека популацијата на жирафи низ Африка се намалила за 40% за три децении, од околу 155.000 во доцните 1980-ти на помалку од 100.000 денес. И има помалку од 16.000 мрежести жирафи низ Африка. Западноафриканските и жирафите на Ротшилд се соочуваат со уште пострашни ситуации.
Моментот измина брзо: Фупи се наведна и тоа беше се
Имам само неколку рамки од овој момент. Бев прилично далеку кога ја видов. Обидувајќи се да не ја исплашам жирафата, се приближив брзо и тивко за да можам да ја доловам интимноста меѓу нив. Моментот измина брзо: жирафата се наведна и тоа беше се.
Фотографијата, за мене, секогаш беше желбата да го сфатам светот во кој живееме. Сакав да разберам зошто има толку многу страдања и да станам конфликтен фотограф кој ја покрива војната во Косово, потоа Ангола, Авганистан, Израел-Палестина, и Сиера Леоне. Четири години го фотографирав конфликтот меѓу Индија и Пакистан – за да се обидам да го разберам подлабоко.
Сфатив дека позадината на секоја приказна е природниот свет. Во некои случаи, тоа беше недостигот на основни ресурси, како вода. Во други, тоа беше промената на климата и загуба на плодната почва. Но, почнав да разбирам дека секогаш барањата поставени на нашиот екосистем се тие што предизвикуваат конфликти и страдање. Домородните заедници отсекогаш разбирале колку е важен природниот свет за нивното постоење. Верувам дека тие ги држат клучевите за спасување на она што останало од дивиот свет и природата.
Треба да ги раскажам овие приказни, бидејќи поминуваме низ шесто масовно истребување. Моите приказни се фокусираат на предизвиците, но се обидувам да најдам решенија и да ги зајакнам важните гласови на кои традиционално не им се дава предност.
Фотографијата е моќен начин да се инспирираат луѓето да се грижат за планетата. Потребни ни се повеќе раскажувачи и фотографи кои се фокусираат на прашањата за животната средина, поради што ја основав непрофитната организација Vital Impacts која собира средства за проекти за заштита од грасрут преку продажба на ликовна уметност. Исто така, изградивме програма за менторство за 50 апликанти и два грантови од 20.000 американски долари за фотографи да работат на долгорочно раскажување приказни за животната средина. Сакам да создадам цела генерација активисти.
Подготви: М. Пешевска
