По сто дена од имплементацијата на владината иницијатива „Безбеден град“, јавноста останува длабоко поделена околу тоа дали сообраќајот навистина станал побезбеден или само построго контролиран.
На ПРАШАЊЕ НА ДЕНОТ: 100 дена „Безбеден град“ на власта. Дали се чувствувате побезбедно? Зошто? што ЦИВИЛ го постави на Фејсбук, граѓаните споделија искрени, често контрадикторни искуства – од поддршка за засилените мерки, до остри критики за селективна правда и недостиг од сообраќајна култура.
Дел од коментарите упатуваат на сомнежи дека системот не ги погодува сите еднакво:
„Сите оние кои ги правеа проблемите по улиците низ Скопје се од некого поддржани… или дебело нафатирани. Баш им е гајле – си плаќаат казни и си тераат животот“, вели еден граѓанин, алудирајќи на неказнивост на привилегираните.
Други, пак, го опишуваат личното чувство на несигурност зад воланот, и покрај новите мерки:
„Од желба да ја контролирам брзината, се деконцентрирам гледајќи во брзиномерот и се плашам од ‘каубојци’ што ме претекнуваат и од лево и од десно.“
Има и порадикални ставови, кои ја доведуваат во прашање ефективноста на финансиските казни:
„Треба да се тепаат со пендреци – финансиска казна на овие разгалени деца од милионери не функционира.“
Сепак, некои граѓани забележуваат позитивни промени и ја поддржуваат засилената контрола:
„Јасно е дека сообраќајот е побезбеден! Ако работи како што треба, ќе си дојде народот на памет – истиот народ е и надвор, ама таму казната стигнува веднаш.“
Други повикуваат на дополнителни мерки:
„Треба да појачат уште малку – плус некоја камера.“
Но, критиките не изостануваат, особено за недоследноста во спроведувањето на правилата:
„Не сум задоволен – има неконтролирано возење од мотори и тротинети, а полицијата не презема ништо.“
Исто така, дел од јавноста смета дека безбедноста не може да се сведе само на технички решенија:
„Безбедност во сообраќајот не значи и ‘безбеден град’.“
Политичката призма, според некои, и натаму ја одредува перцепцијата:
„Задоволни или не – зависи од која партија си. Кај нас сите работи така се гледаат.“
И покрај различните ставови, заеднички именител во реакциите е чувството дека проблемот е подлабок – и дека покрај казните и камерите, неопходна е суштинска промена во однесувањето и еднаков третман за сите учесници во сообраќајот.
„Не помага многу – ќе си плати казна и пак исто“, се резимира во еден од коментарите.
Сто дена подоцна, „Безбеден град“ очигледно отвори повеќе прашања отколку што даде одговори – особено кога станува збор за довербата на граѓаните во системот и неговата правичност.
Б. Ј.
