На прашањето на денот што го постави ЦИВИЛ на својата Фејсбук страница – „Што мислите за мобингот и дискриминацијата по партиска основа?“, следеа бројни коментари кои ја отсликаа длабоката фрустрација, страв и чувство на неправда кај граѓаните. Од нивните одговори јасно се гледа дека проблемот е системски, хроничен и поврзан со директни политички влијанија врз секојдневниот живот.
Мнозинството коментатори беа децидни – дискриминацијата по политичка линија не само што постои, туку и „цвета“. Еден од нив саркастично коментира:
„Па добро напредува. Сега дури цвета.“
Неколкумина ја поврзаа оваа појава директно со одредена партија. Најчесто беше споменувана ВМРО-ДПМНЕ:
„Модерен мобинг од ДПМНЕ… Истерување од работа, развод на бракот, раскарување со пријателите, роднините. Секој кој е против ДПМНЕ е изолиран и предавник.“
„Поради ДПМНЕ во јануари отидов во пензија. Не сум партиски обоен, ама не сум со нив…“
Други, пак, изразија чувство на беспомошност и лична болка:
„Тоа на своја кожа го имам осетено, не би коментирал.“
„Сум го осетил на своја кожа!“
Забележителен е и сарказмот во коментарите, што сведочи за немоќта и гневот кај луѓето:
„Мастермајнд се! Супер им оди! Тоа е единственото нешто што го немаат во програма, а го реализираат со неверојатна прецизност и брзина!“
Друг коментатор директно обвинува:
„ДПНЕ САМО ТОА ГО ЗНААТ.“
Некои укажуваат дека проблемот не е само во една партија, туку во целиот систем:
„Го има кога политиката има навлезено во секоја пора во општеството, постојат и закони само се на хартија и не се спроведуваат.“
„Државата ни е цела таква, не може да се искорени тоа.“
И додека едни велат дека таквата партиска поделба е најизразена кај македонците, друг посочува:
„Кај Албанците нема двоење.“
Коментарите се доволно гласни и болни – тие зборуваат за реалност во која луѓето се казнувани или исклучувани поради нивното политичко (не)определување. Постојат закони кои треба да ги штитат граѓаните од ваква дискриминација, но според коментарите, тие остануваат само мртво слово на хартија.
Она што останува јасно е дека граѓаните се свесни за проблемот и дека многумина имаат лично искуство со него – искуства кои не смеат да бидат игнорирани, туку бараат итна институционална и општествена реакција.
A.M.
