пишува: САШО ОРДАНОСКИ
Професионално да се следи македонскиот евро-интегративен пат во последните две-три децении е ѓаволски неблагодарна работа. Разочарувањата и регресиите се сто пати почести од ретките прилики за радост и прослава на некој мал исчекор во прогресивна насока. Па, и кога го има, треба да сте експерт за дипломатски алхемиски формули за производство на унца сребро од еден тон ламарина, бидејќи и само ако ве фати куса дремка може да ви се случи позитивната вест незабележливо да ве одмине, пред да мора повторно да се заглибите во буништето на европското политичко лицемерие накитено со барок и прекриено со слоеви пудра, во недостаток на обичен сапун за одржување на елементарната морално-политичка хигиена.
Во Брисел, во Дирекцијата за проширување на ЕУ, уште пред дваесетина години мораше да се отвори Центар за зен-будизам со специјална програма за духовни медитации со кои кандидатите за влез во Унијата ќе се третираа за намалување на стресовите и фрустрациите. Или тоа – или да се востановеше специјален европски фонд за користење на услугите на бриселскиот ред-лајт-дистрикт (превод на македонски: „зад зградата на МТВ“) со кој би се рефундирале трошоците за третманот на евро-интегративната депресија.
Кој не станал циник во меѓувреме, тој треба да го провери материјалот од кој му се направени нервите: или се од челик, или од некаква вештачка синтетика што, во прекумерна наслага, би го уништила и најотпорниот животински свет на темната длабочина на океаните, каде што е потоната европската интегративна стратегија.
Има и алтернатива на тоа: да развиете огорченост и антиевропски стојалишта со кои ќе распалите во јавноста, на социјалните мрежи, по домашните слави, во кафеана и на медиумите (што е често – исто) и по прес-конференции, и со гушт да ѝ ги спомнете сите поблиски и подалечни роднини на „курвата Европа“, таа Мајка на сите дволичности, неправди, подлости и порази. Така е и полесно, речиси без ризик: 99 од 100 случаи ќе бидете во право, а и кога ќе се случи нешто добро, никој нема да забележи дека сте во криво. Кратко ќе трае, самата Европа набрзо ќе се демантира и – пак може да се продолжи со натпреварот во плукање. Чиста работа.
Што е најважно (а и најмногу нервира сите овие години!), ретко ќе најдете ЕУ-функционер кој, во напад на ретка искреност, нема да ви признае дека сте во право. Политиката на Европската Унија функционира според принципот на бесконечни плими и осеки во спроведувањето на интересите на Унијата, стрпливо чекајќи „тивката вода“ да ги одрони „карпите“ што му стојат на патот на општиот консензус. Како деца на плажа што ѕидаат замоци од песок, до следната плима.
(За разлика од смотаниве во Европа, Американците му влегуваат на брегот со багери и ги делкаат карпите пред следната плима и да се свести дека нема што да поткопува… Ама тоа е друга приказна.)
Значи, време е за повторно, барем неколкумесечно македонско евро-интегративно кулирање. Софија е овластена за обезбедување секојдневна забава, додека повторно ги облекуваме рибарските чизми за да згазиме на буништето на европската интегративна политика. Повелете, сите коментари се дозволени за национална утеха и враќање на изгубениот спокој… Додека го чекаме багерот.
Сите права се задржани. ЛИНК: Услови за користење, авторски права и заштита на приватноста. Тесктот е личен став на Авторот.
