пишува: САШО ОРДАНОСКИ
Во ретките паузи меѓу тековните македонски „жешки“ афери (Рашковски – замислете! – во Мексико; Камчев – замислете! – во притвор; вакцините – замислете! – во Хонг-Конг…), читам вчера во софиски „Капитал“ дека 12-те членови на бугарскиот Уставен суд едногласно решиле да го отфрлат барањето на бугарските опозициски социјалисти за поништување на одлуката на Бугарското собрание со која, во услови на епидемијата со ковид-19, со гласањето на мнозинството беше овозможено собраниската работа да се одвива онлајн. И во Бугарија, како и во Македонија, иако тамошната власт има поубедливо мнозинство во Собранието од тукашната, со месеци има проблеми – како последица на отсуството на пратениците кои се во изолација заради вирусната зараза – да обезбеди кворум за нормална работа на бугарскиот Дом на демократијата.
Занимливо, уставните судии процениле дека иако во бугарската Конституција се бара „физичко присуство“ на пратениците за време на носењето одлуки во Собранието, во духот на модерните технологии на 21 век „физичкото присуство“ може да се толкува како обезбедено дури и ако пратениците тоа го прават со директно учество преку интернет во работата на Собранието. Односно, дека значењето на „физичкото присуство“ во 19 или 20 век не е исто со можноста тоа денеска да се обезбеди преку виртуелните системи за комуникација, под услов да се обезбеди визуелна идентификација на пратениците за учество и, особено, при гласање на онлајн седниците на Собранието. Како што тоа, впрочем, целата мината година се прави во бизнисот или во образованието, а никој не ги спори деловните договори или стекнатите дипломи на тој начин.
Ете, така, полека но сигурно, Македонија останува една од ретките земји во Европа (а веројатно и во светот) во која ретроградните политички формации во редовите на ВМРО-ДПМНЕ ја блокираат општествената стварност, бидејќи продолжуваат да ја гледаат со очилата на некои изминати векови – не само во идеолошка (за што секојдневно си се расправаме), туку и во технолошка смисла. Заради таквата „дигитална примитивност“, во услови на пандемија, овој состав на Собранието не е во состојба да си ја врши својата клучна демократска работа – да предлага, да расправа и да усвојува закони неопходни за, колку-толку, нормално функционирање на општеството.
Во услови на таква блокада, тешко е сега да се процени која разрешница побргу ќе се оствари за расплеткување на македонскиот внатрешно-политички јазол: вонредни парламентарни избори (коишто актуелното опозициско раководство е уверено дека би ги добило); внатрепартиски распад во ВМРО, како резултат на тековната „граѓанска војна“ во партијата; или идејата за „обединувачка влада (минус Мицкоски)“ што ја турка Заев…
Тие динамики, во моментов, делуваат како да се во „мртва трка“, но расплетот ќе зависи и од ставот на оние кои – со предноста на „птичјата перспектива“ – ѝ мислат добро на Македонија за тоа што, на побрз рок, а со подолго дејство, би ги намалило општествените и политичките тензии во земјата.
Бидејќи, скандалите во политиката се моќна алатка во борбата за власт; но, визијата е закон!
А, некако ми се чини дека во сегашната опозиција, потполно преокупирана со лиферувањето дневно-политички скандали, има докажани експерти кои никогаш, ништо, од оваа „уметност на долгиот поглед“ не разбирале.
Сите права се задржани. ЛИНК: Услови за користење, авторски права и заштита на приватноста. Текстот е личен став на Авторот.
