Луѓето кои ме познаваат подолго време, знаат дека јас не сум склон кон патетични начини на изразување, а во исто време паметам и дека за 20-годишнината од вашето постоење кажав неколку пригодни зборови. Сакам и овој пат да се задржам во тие рамки. Значи, без патетика да зборуваме само за она што реално го имате направено во изминативе години – во една многу неповолна околина.
Јас навистина ви се восхитувам. Тоа го реков и по повод 20-годишнината, дека се бавите со работа за која практично немате признание ниту од домашното население, од домашните граѓани, ниту имате поддршка каква што заслужувате од домашните институции и – ако не се некои ентузијасти од надвор да ве помогнат со ресурси, со совет, со експертиза – прашање е дали воопшто можете физички да опстанете на овој простор.
Работењето во невладиниот сектор е најтешка и најнеблагодарна работа во Македонија. Ако си во политиката, по закон точно знаеш што ти следува. Не зборувам само за ресурси, туку затоа што си го знаеш своето место. Знаеш и низ кои форми се обраќаш кон јавноста, на кој начин работиш со граѓаните. Ако си во бизнисот, повторно, постојат некои регулативи.
Невладиниот сектор е несаканото дете на македонската демократија. Никогаш, ниту една невладина организација не добила пошироко признание, не само од институциите, туку од граѓаните да кажат – ако не беа овие ќе живеевме многу полошо. А вие правите, вашата организација конкретно, како една од доајените во таа сфера во Македонија, правите многу повеќе од многу политички партии и политичари што направиле за Македонија. Само што тоа не е видливо, за жал, и не е пошироко признаено.
Значи, ви се восхитувам на ентузијазмот, на волјата, на упорноста, веројатно на моменти и на тврдоглавоста да опстоите, иако ве удираат, ве шибаат ветришта од различни страни. Веројатно допрва ќе биде така, нема да биде подобро, во вашата сфера ќе биде само полошо, бидејќи знаеме кај живееме. Меѓутоа, ако тоа воопшто нешто ви значи, јас се вбројувам себеси, можеби незаслужено, во малата група македонски политичари кои секогаш давале поддршка на луѓето во невладиниот сектор, бидејќи мислам дека без една коегзистенција, заеднички залагања, во оваа иста сфера да им помогнеме на граѓаните да живеат подобро, меѓу политичарите и невладиниот сектор, меѓу владиниот и невладиниот сектор, дека нема да имаат среќа, нема да има просперитет, бериќет, за никој од нас.
Честитки за овој јубилеј, тоа е огромна бројка во една транзициска држава, да преживееш четврт век и да имаш зад себе респектабилни резултати е навистина подвиг достоен за почит. Реков од моја страна имате „карт бланш“ дека следниве 25 години, минимум, ќе ја имате и мојата поддршка во таа насока. Со среќа.
