ДРАГАН МИШЕВ
Според последното истражување на Институтот за демократија Социетас цивилис презентирано во Сoбранието кон крајот на јануари, по долги години пад, се бележи раст на поддршката на граѓаните на Северна Македонија за влез во Европската унија. Ваквиот раст, пред сè се должи на промената на расположението и поддршката од претходно неопределените и „неутрални“ граѓани. Според истражувањето направено во ноември лани, дури 71 отсто од граѓаните дале поддршка за ЕУ, што е скок од речиси десет отсто, и, што е најинтересно, таа разлика се должи на сменетото расположение кај македонскиот етникум.
Истражувањето покажува и дека на ЕУ континуирано се гледа како на најдоверлив партнер на Северна Македонија, сега и поради промрнливат политика на администрацијата на Трамп.
Пораката е пратена, но засега наидува на глуви уши кај Власта. Мицкоски упорно одбегнува да ги реализира договорените обврски со кои ќе се одблокираат преговорите за членство во ЕУ. Мицкоски во своето антидржавничко однесување, се чини дека сѐ уште смета на поддршката што ја доби на парламентарните избори 2024 година, иако истата драстично се намали за неверојатни 134.000 гласови помалку на локалните избори што следеа една година подоцна, додека истовремено, според истражувањето, поддршката за ЕУ расте и меѓу членовите на ВМРО-ДПМНЕ. Заблуден за својата улога како голем лидер, поставува дополнителни услови, глумејќи загриженост за Македонците во Бугарија, небаре него го молат да влезе во ЕУ. Очигледно е дека ги занемарува сугестиите од земјите кои веќе ги завршиле преговорите, и станале членки на Унијата, дека горливите прашања полесно се решаваат кога си внатре во ЕУ.
Удобно седнат во скутот на олигарсите, и до максимум искористувајќи ги државните ресурси за лукративни и теснопартиски интереси, тој со својата изјава од собраниската говорница дека „Бугари во Устав нема да има, додека јас сум претседател на Владата на Република Македонија“, полека, но сигурно „забегува“ кон авторитаризам, по примерот на своите ментори, Виктор Орбан и Александар Вучиќ.
Освен на влошување на и онака лошите односи со Бугариа, Мицкоски од петни жили се труди да ги обнови несогласувањата со друга соседна земја, Грција, откако беше решен деценискиот проблем и се тргна ветото за влез во НАТО. Овој пат, Мицкоски не се придржува за уште еден ратификуван меѓународен договор, избегнувајќи да го користи уставното име на државата.
Со создавањето надворешни и ванатрешни непријатели, Мицкоски го артикулира и практикува принципот да идентификува, измисли или засили специфичен непријател кон кој популистички ќе ја насочи креираната омраза што ќе го одржува на врвот на политичката моќ.
Истовремено, граѓаните и економијата се соочуваат со сѐ поголеми пречки при обидите да ги преминат границите на ЕУ. Веќе ни лажните објави, како онаа на министерот за транспорт Николоски дека добил одлични вести од Брисел во врска со огромниот проблем на превозниците од Северна Македонија, претставувајќи го како голем успех на Владата, чии ставови се прифатени, и возачите се прифатени како професионалци, зошто токму тоа било барањето од министерот и владата, не траат долго. По нешто повеќе од 15 дена од несреќната изјава на Николовски, стига објава дека ЕУ ги отфрлила сите предлози на превозниците од Западен Балкан, и тоа не од нашиот, туку од босанскиот министер за транспорт, кој изјави дека засега “нема решение за проблемот со транспортерите.
Во меѓувреме, уште една финансиска инјекција од ЕУ за Софија во најава. Бугарија е на чекор до добивање повеќе од 3,2 милијарди евра европско финансирање за забрзана модернизација на вооружените сили преку инструментот SAFE.
Станува сѐ поочигледно дека не Бугарија, туку ВМРО-ДПМНЕ и Христијан Мицкоски се главен, ако не и единствен кочничар за влез на земјава во Европската Унија.
Текстот е личен став на Авторот
