Пишува: Александар Дикиќ
Време е за план за акција, а не за празни дијагностички и прогнозерски памфлети. Надлежната предметна институција ја форсира својата сеопфатна контраофанзива: ги зазеде стратешките институционални точки, ја придвижи целокупната медиумска машинерија, мобилизираше сè што и беше на располагање. Во крвотокот на својата милитантна организација вбризга стимуланси, „подигнувачи“, халуциногени.
Тој допинг што се таложи во нивните ганглии ги прави опасни, непредвидливи, непресметливи. Стероидите влијаат на расположението, ги отстрануваат инхибициите, поттикнуваат агресија; телото отекува, мускулите хипертрофираат. Таа хипертрофија е само визуелна измама – тие мускули не се силни, тие се неупотребливи. Тоа е денес СНС – набилдан слабак кој со мрштење оди против насмевка, со тетоважи против чистота, со полициско досие против портфолио, со пцости против аргументи.
Забавен факт (Fun fact) – долготрајната употреба на стероиди доведува до намалено лачење на природните хормони (на пр. тестостерон), што доведува до атрофија на тестисите, гинекомастија, феминизација…
Сè друго е негово, само времето е наше. Да го искористиме тој ресурс најдобро што можеме, а нека се случи она што мора. Со години наназад слободата бараше луѓе и не ги наоѓаше во голем број; сега луѓето бараат слобода и таа потрага сè уште трае. Да не дозволиме да се разминеме!
Кампањата е во полн ек. Кражбата, на која некои планираат да се жалат или на денот на изборите или ден потоа, се врши токму сега; прекројувањето на изборната волја започнува со реконструкција на општата општествена свест преку монструозна пропаганда. Режимските медиуми, ослободени од секаква одговорност, секојдневно стрелаат политички противници, ги дехуманизираат, ги масакрираат.
Противникот ги збива редовите, но не се згрозува во својата фаланга да ги вврсти и довчерашните опозициски јуришници со кои разменуваше најлоши можни навреди и закани. Осамените јавачи се пуштени, намерно или не, да дефилираат низ јавниот простор, и тоа токму низ оној што е мнозински резервиран за опозициски ориентираното гласачко тело.
Многумина од нив ги освоија срцата на публиката со шармот на својата исклучителност затоа што можат да „зборуваат што и да мислат и сакаат“, затоа што се „екстремни“ во пораките со кои ја потврдуваат својата смелост, затоа што се против сè, секого, секаде и секогаш. Hic Rhodus, hic salta! Кога дојде време со пракса да ја потврдат својата храброст, направија салто пред „Неспомнатиот“ (Nepomenik) кој ги купи за дваесет сребреници, а тоа салто засекогаш им го скрши ’рбетот.
Режимот без резерва, без преиспитување, без тријажа прима пребегнати, дезертери, предавници; ги облекува во маскирни униформи, ги вооружува со специјални алатки, прави од нив сопствени легионери. Другата страна ликвидира секого уште на бришан простор. Уште полошо, епидемија на параноја владее во опозицискиот блок со години наназад: сите се сомничави, сите се под присмотра, на никого не му се верува, а ако во некого и инвестирате квантум доверба, таа исчезнува со првата ВИ-снимка, невнимателна изјава или слика од минатото.
За прифаќање на поинакви ставови и личности потребен е авторитет на кој му се верува. Тој авторитет на опозициската страна го нема, додека непријателската сила, подготвеност и бројност првенствено зависат од еден авторитет. Тој диспаритет може да донесе ненадоместлива предност која се стекнува во подготовката на одлучувачката битка, а таа подготовка се одвива токму сега.
Тешко е да победиш во игра во која си приморан да ги почитуваш правилата кои не важат за противникот. Имаш избор или да се откажеш и да ја прекинеш играта, или да запнеш уште посилно и да се обидеш да победиш и под такви околности.
Се одлучивме за второто тогаш кога побаравме распишување на вонредни парламентарни избори. И тоа без предуслови, без договор околу изборните услови, без договор во нашите редови.
Да се востроиме! Приликата ни се нуди, да ја прифатиме понудата. Да бидеме достојни на улогата што историјата ни ја намени, а тоа никако не е борба за наследството на Вучиќ, туку детоталитаризација на општеството.
Српски блокатори – обединете се! Немаме што да изгубиме, освен сопствените окови!
Александар Дикиќ е лекар, водител во КТВ Зрењанин и колумнист во белградски Данас | Колумната е објавена со дозвола од авторот | Извор: DANAS
