Протекувањата од иранскиот режим за наводни планови за „умерување“ и реформи се повеќе тактичка порака отколку вистинска промена. Целта е да се спречи евентуален напад од САД или Израел, додека режимот во исто време ја засилува репресијата дома. Али Ларијани се прикажува како „прагматичен“ лидер со поддршка од Врховниот лидер Али Хамнеи, но говорот на Хамнеи од 17 јануари ја потврди истата тврдокорна линија: протестите се „странска заверa“ и „тероризам“, а економските проблеми се спомнати без конкретен план за решавање, се наведува во последниот извештај на Институтот за проучување војни – ISW.
„Умерување“ како стратегиска порака, не како политика
Според извештајот на ISW, вистинската слика е сурова: под командата на Ларијани, режимот го спроведе најжестокото задушување во својата историја, што дури и самите протекувања го споредуваат со Тјенанмен. Обемот на насилството е огромен — според неофицијални извори, бројот на загинати се движи од 5.000 до 16.500, со стотици илјади повредени. Ова не е само „контролирање на немири“, туку системско уништување на протестното движење.
Репресија како државна стратегија: „урбана војна“ и „мохаребех“
Апсењата продолжуваат со стотици уапсени низ земјата, а режимот јавно најавува брзи пресуди и смртни казни под обвинение за „мохаребех“ (непријателство кон Бога). Врховниот суд најавува „ни најмала попустливост“ за „терористички и немирни“ случаи. Ова ја открива вистинската цел: не само да се задушат протестите, туку да се создаде атмосфера на страв што ќе го уништи секој облик на отпор.
Тотална контрола: од улици до прозори
Режимот не се задржува само на улица. Басиџ и елитните баталјони „Имам Али“ патролираат низ Техеран, заканувајќи се со пукање и предупредувајќи луѓето да не се приближуваат до прозорците. Ова е знак дека режимот не верува дека протестите се завршени — напротив, тој се плаши од нови форми на отпор, дури и симболични. Затоа го контролира секој простор каде што може да се појави отпорот.
Интернетот како оружје: „враќање“ со ограничувања
Понатаму, во извештајот се наведува дека интернетот е делумно „вратен“, но строго контролирано. Корисниците имаат пристап само до ирански веб-страници и локални платформи, додека нормалната интернет-конекција останува нарушена. Смената на директорот на Ирансел, поради наводно прекршување на блокадата, го потврдува режимскиот став дека информацискиот простор мора да биде под контрола, дури и по цена на економска и техничка хаотичност.
Сирија: СДФ се предава, офанзивата ја скрши нивната моќ
Во меѓувреме, во Сирија, владината офанзива ја скрши преговарачката моќ на Сириските демократски сили (СДФ). Примирјето од 18 јануари предвидува предавање на Рака и Деир ез-Зор, граничните премини и нафтените полиња, како и интеграција на СДФ во сириските министерства „на индивидуална основа“. Овие услови се далеку од претходните барања на СДФ, кои инсистираа на забрана за влез на сириската влада во североисточна Сирија и задржување на контрола над граничните региони. Тоа покажува дека офанзивата на сириската влада ги „разби“ СДФ и ги натера да прифатат значајни отстапки.
Регионална ескалација: Ирак како продолжение на иранската стратегија
Регионално, Ирак се појавува како продолжение на иранската стратегија. Ирачкиот министер за надворешни работи Фуад Хусеин се сретна со ирански лидери за да разговара за имплементацијата на договорот од март 2023, кој бара Ирак да ги разоружа и премести курдските анти-режимски групи од границата. Ова е дел од пошироката иранска логика за контрола на границата и за задушување на курдските активности.
На крајот, регионалната тензија расте: милиции блиски на Иран се закануваат со напади врз американски бази доколку САД интервенираат во Иран. Ова ја зголемува опасноста од широка ескалација и ја покажува геополитичката стратегија на режимот — да ја користи регионот како заложник во играта со Западот.
Д. Т.
