пишува: САШО ОРДАНОСКИ
Многу е забавно да се има г. Стево Пендаровски за претседател на државата. За шест месеци откако влезе во претседателскиот кабинет, Пендаровски, збирно, има дадено повеќе интервјуа (последното, некни, за „Фокус“), повеќе изјави и има одржано повеќе прес-конференции и разни други публични обраќања, отколку Ѓорге Иванов за десет години на таа функција, плус мандатите на Црвенковски, Трајковски и Глигоров – заедно!
Добро, се разбира дека претерувам (освен за Иванов, за него тешко дека има претерување кое би било без основа!), бидејќи – во најдобрата традиција на македонското површно новинарство – не сум губел време да бројам јавни настапи и да правам статистика околу ова мое паушално тврдење. Туку, ваквата оценка ја темелам само врз мој впечаток – нешто што го споделувам како честа вредносна импресија со нашиот Претседател.
Бидејќи, тој е еден од најекстровертните политичари кои ги имала македонската демократија до сега. Сака да си го каже својот став за многу надворешни и внатрешни прашања, а добра половина од нив се на работ и од „најширокото толкување“ на неговиот мандат. Тогаш кога и самиот знае дека се меша во туѓи ингеренции, се повикува на својот професорски и интелектуален ангажман, во „приватен капацитет“ на само уште еден, „обичен“ граѓанин на државата.
Од една страна, со своите либерални, избалансирани, темелно демократски ставови, со своето лично учество во македонската демократска хронологија и одличното разбирање на државата како административно-бирократски апарат (тој е нејзин, врвен, производ), Пендаровски е неверојатно збогатување за политичкиот амбиент во Македонија… Брррр, понекогаш, уште се будам среде ноќ, облеан во студена пот, со кошмарната помисла дека, теоретски, можеше да се случи и г-ѓа Гордана Силјановска-Давкова со својата минатовековна, идеолошки и политички збркана визија за светот, да ни станеше претседател(ка) на државата!
Но, од друга страна, оваа пролиферација на јавно искажани ставови и мислења на Пендаровски за широк опсег на теми во општеството неминовно го прави „подвижна мета“ за основана и неоснована критика, бидејќи од еден претседател на држава се очекува поголема воздржаност и „функционална“ резервираност за теми за кои тој, според Уставот и според демократската практика, би требало да е „последната адреса“ за баланс, за политичка евхаристика и национална соборност, за демократска медијација. Тој е „нуклеарната опција“ кога сите други политички инстанци и процеси претходно „експлодирале“ со меѓупартиски и лидерски недоразбирања, идеолошки спротивставености, валкани игри, дискредитации и суети. Што во македонската стварност се случува барем еднаш неделно, со репризи по три пати на ден, претпладне и попладне.
На ова се надоврзува и повременото инсистирање на Претседателот дека, без разлика што е избран на „тикетот“ на сегашната владејачка коалиција, тој не е во Кабинетот за да ги претставува (само) нивните политички платформи. Особено – nota bene и sotto voce, за драмски ефект! – на СДСМ. Фала на прашање, свесен е Пендаровски со која политичка структура, историски, си има работа.
И сè е тоа убаво и за пофалба, додека не се претера. На неколку теми – на пример, за работата на судиите и обвинителите – Пендаровски веќе гази на „тенок мраз“. Макар и за сè што кажува да е во право, има во тој обид да се биде во резонанца со „гласот на народот“ и политички популизам и мешање во туѓи политички ингеренции и законски надлежности.
Плус, не сум сигурен дека Претседателот, по сопствен избор, е окружен со луѓе кои ова „во мустак“ можат да му го кажат.
Кога ќе изградите во јавноста очекување за сè да имате став и тој став дневно да го соопштувате, „мразот“ може неочекувано да ви пукне под нозете. Долу водата е мраз-студена!
Сите права се задржани. Услови за користење, авторски права и заштита на приватноста.
