ГЖЕГОЖ КВЈАТКОВСКИ
Ликови како Хитлер не успеваат затоа што се исклучителни, туку затоа што активираат предиспозиции што веќе постојат во демократските општества. Во оваа смисла, Трамп е производ на колективна преференција за евтин спектакл и желба за припадност што често има предност пред критичкото размислување.
Во 1939 година, германскиот писател Томас Ман го објави есејот „Дедо Хитлер“, во кој го отфрла утешниот мит за Адолф Хитлер како натчовечко чудовиште. Наместо тоа, Ман го прикажува Хитлер како просечност, мрзлив и неисполнет човек кој ја црпи својата деструктивна моќ токму од својата обичност. Не можејќи постојано да се посвети на ништо и притиснат од барањата на секојдневниот живот, Хитлер сепак поседуваше една извонредна вештина: способноста да ги фасцинира и мобилизира масите.
Како тогаш некој толку неисклучителен би можел да победи во општество толку образовано и софистицирано како Германија? Одговорот на Ман беше дека демократската политика никогаш не е чисто рационална. Под демократското инсистирање лежи попримитивен слој, оној што ги наградува оние кои се способни да го привлечат вниманието на гласачите и да ги насочат нивните емоции, честопати на сметка на сложеноста и суштината.
Додека претседателот Доналд Трамп продолжува да ја демонстрира својата доминација врз политичкиот дискурс во Соединетите Држави и поголемиот дел од светот, есејот на Ман – заедно со „Меџик Хил“, неговото меѓувоено ремек-дело – нуди вредни лекции. Централниот увид на Ман е дека личности како Хитлер успеваат не затоа што се исклучителни, туку затоа што активираат предиспозиции што веќе постојат во демократските општества. Во оваа смисла, Трамп е производ на колективна преференција за евтин спектакл и желба за припадност што често има предност пред критичкото размислување.
Некои од механизмите што Ман ги идентификуваше како одговорни за подемот на Хитлер остануваат болно релевантни и денес. За почеток, лагите и фикциите не мора да содржат ни јота вистина; доволно е што се шират брзо и се повикуваат на чувства наместо на разум.
Во ерата на Трамп, клучното прашање не е што всушност се случило, туку чија верзија на настаните беше најагресивно промовирана на социјалните медиуми. Да го земеме за пример убиството на Алекс Прити, 37-годишен медицински техничар за интензивна нега и американски државјанин, кој беше застрелан и убиен од агенти на граничната патрола во Минеаполис. Веднаш потоа, високи функционери на администрацијата на Трамп, вклучувајќи ја и Кристи Ноем, која раководи со Министерството за внатрешна безбедност, тврдеа дека Прити ги нападнал агентите и го етикетиралa како „домашен терорист“. Овие тврдења брзо почнаа да циркулираат и продолжија дури и по објавувањето на видеа и сведоштва на очевидци кои ги побиваа.
Друг механизам што го опишува Ман е трансформацијата на личните поплаки во прашања од национална чест. Заканите на Трамп дека ќе го земе Гренланд со сила се впечатлив пример за ова. Судејќи според писмото што го испратил до норвешкиот премиер Јонас Гар Шторт, неговата мотивација лежи барем делумно во негодувањето што не му е доделена Нобеловата награда за мир.
Ман верувал дека успехот на демагозите помалку зависи од нивната стратешка брилијантност, а повеќе од поволните околности и, пред сè, од отсуството на отпор. Одбивајќи да го митологизира Хитлер како некаков вид политички гениј, тој покажа како институциите – а со нив и луѓето – постепено се повлекуваат пред таквите, отфрлајќи ги заканите како обична реторика сè додека не се зацврстат во секојдневната пракса.
Нема утеха во она што го пишува Ман, бидејќи тој не ја нуди. Тој го нарекува Хитлер „брат“ за да го подвлече фактот дека фашистичката демагогија се потпира на импулсите што постојат во секој од нас. Слични увиди ги водат „Срцето на темнината“ на Џозеф Конрад и „Твин Пикс“ на Дејвид Линч: темнината е и надворешна и она со што се соочуваме кога се гледаме во огледало. Гледано од таа перспектива, Трамп функционира како еден вид сигурносен вентил, олеснувајќи го притисокот да се прикаже како човек со доблест и дозволувајќи им на неговите поддржувачи да бараат брутална сила, доминација и одмазда.
Но, Ман не го застапуваше ставот дека сите луѓе се зли. Наместо тоа, тој инсистираше дека фигури како Хитлер се искачуваат на власт кога тие темни импулси често се хранат и наградуваат. Претставата е ефикасна само ако ние ѝ обезбедиме енергија.
Задоволството добиено од отфрлањето на моралот и заразниот ефект на бруталноста може да резултира со масовни гробници. Мојот град, Гдањск, многу добро знае што се случува кога на популистичката влада ѝ е дозволено да прави што сака. Кога историчарот Тимоти Снајдер го опиша регионот во кој се наоѓа Гдањск како Крвави земји (што е насловот на книгата на Снајдер од 2010 година, во оригиналната „Крвави земји“, уред.), тој не посегнуваше по метафора, туку наведуваше историски факт. Тука, на полуостровот Вестерплате, во септември 1939 година, беа испукани првите истрели во Втората светска војна.
И сепак, Гдањск не е само симбол на катастрофа. Тој е и родно место на движењето „Солидарност“, кое одигра одлучувачка улога во соборувањето на комунизмот во Европа. Таа историја на широко распространет народен отпор има нешто заедничко со луѓето од Минеаполис. Со оглед на организираниот одговор на насилството од страна на Службата за имиграција и царина (ICE) маскирано како федерално спроведување на имиграцијата, Минеаполис би можел да стане за САД она што Гдањск некогаш беше за Полска и Централна Европа, демонстрирајќи како граѓанскиот активизам може да се спротивстави на нормализацијата на државната бруталност.
Да биде јасно, битката против темните импулси што го движат Трампизмот мора да биде немилосрдна. Во „Магична планина“, битката за душата на наивниот млад протагонист Ханс Касторп се води помеѓу двајца спротивставени ментори: Лодовик Сетембрини, кој ја претставува демократијата и еманципациската моќ на разумот и науката, и Лео Нафта, чија револуционерна реторика крие реакционерна логика што ги прифаќа теророт, насилството и војната.
Истата битка за душата на светот сега се води на многу места, од Украина до улиците на големите американски градови. Нејзиниот исход не е предодреден. Наследството на човечката раса е темно, но исто така има и уникатен капацитет да учи и да се менува. За да се случи ова, прво мора да го направиме она што Ман нè замоли да го направиме: да препознаеме дека сме во многу погледи блиски до оние кои подлегнуваат на авторитарното искушение и да прифатиме дека сме создадени од истата материја. Само таквата морална свест може да спречи демагогијата и репресијата што го обележаа 20 век повторно да преовладуваат.
Авторот е полски писател, музичар и активист.
Извор: Project Syndicate
