На 6 август 2024 година, Вооружените сили на Украина (АФУ) влегоа на руска територија во близина на градот Судџа во областа Курск. Размерите на украинската операција остануваат нејасни, но рускиот независен медиум Медуза го разгледува она што е познато за тоа колку напредувала украинската војска.
Неколку баталјони од 22-та механизирана бригада на АФУ, засилени со специјални сили и системи за противвоздушна одбрана (и веројатно баталјони од други редовни бригади), ја преминаа руската граница во регионот Курск ноќта на 6 август. До вечерта следниот ден, овие трупи длабоко навлегоа во руската одбрана, соочена со многу слаби сили (граничари и пешадиски војници од еден од руските „полкови за покривање на границите“ формиран само минатата година, делумно составен од немобилизирани регрути). Со други зборови, локалната територијална одбрана на Русија во Курск беше речиси целосно без оклопни возила.
Веројатно фатени неподготвени од украинскиот упад, единствениот непосреден одговор на руската војска беше да изврши воздушни напади со помош на авиони и хеликоптери и тактички балистички ракети Искандер врз напредните украински војници. Овие напади погодија неколку оклопни возила на АФУ, но тоа не ја спречи офанзивата. Соборен е најмалку еден руски хеликоптер.
Областа околу градот Суџа
Според видеата објавени на интернет, АФУ ги постигнала следните успеси до вечерта на 7 август, по локално време:
По еден ден борби, украинските војници го зазедоа контролниот пункт „Суџа“ на границата што го дели украинскиот регион Суми и рускиот регион Курск.
АФУ зароби неколку десетици руски граничари.
На неколку стотици метри од граничниот контролен пункт, АФУ ја зазеде и мерната станица за гас „Суџа“. Оваа станица е дел од инфраструктурата за главниот руски гасовод кој сè уште транспортира гас во Европа преку Украина.
Западно од контролниот пункт, АФУ брзо напредуваше длабоко во руска територија, стигнувајќи до автопатот во близина на Свердликово што го поврзува градот Рилск со градот Суџа. Овде, украинските сили беа под руски воздушни и тактички ракетни напади.
Главниот контингент на украинските упадни сили потоа се сврте кон Рилск. Патувајќи по автопатот, АФУ ги окупираше градовите Леонидово и Зелењи Шлиах.
Блогерите за инвазија објавија дека напредните единици на АФУ стигнале до предградието на Кореново, град понатаму покрај автопатот кон Рилск, но Медуза не можеше да ги потврди овие тврдења.
Во моментот на пишувањето, и покрај гласините и паничните извештаи од овие блогери (познати во Русија како военкори, или „воени дописници“), АФУ сè уште не влегла (а можеби и никогаш не се обидела да влезе) во самиот град Суџа, иако упадните сили на Украина ѝ се приближија од запад (и наводно од југ). Во исто време, украинското гранатирање нанесе голема штета на делови од градот, каде што има многу цивили.
По пробивањето на првата тенка линија на руската одбрана, АФУ (најверојатно се обидува да ги имитира своите успеси во офанзивата Балаклија-Купијаск од 2022 година) распореди напаѓачки и диверзантски групи долж патиштата околу Суџа за да ја дезорганизира задната стража на Русија и да го забави приближувањето на резервната војници.
Вечерта на 7 август, голем контингент руски резерви (кои веројатно би пристигнале во зоната на пробив во првите часови или денови од упадот на Украина, ако беа достапни) сè уште не беа влезени во борбата.
Драган Мишев
