Ангела Меркел е германска канцеларка по четврти пат, по 136 дена преговори за формирање влада. Ова се најдолгите преговори за формирање влада во историјата на Сојузна Република Германија, додека најкраток период од 24 дена за формирање владина коалиција им беа потребни на канцеларите Вили Брант во 1969 и Хелмут Кол во 1983 година.
Парламентарните избори во Германија се одржаа на 24 септември 2017 година кога коалицијата на германските демохристијани (ЦДУ/ЦСУ) на чело со Меркел освоија 33 % од гласовите, што беше пад за 8 % во споредба со претходните избори во 2013 година. Социјалдемократите (СПД) кои и на претходните избори бележеа сериозен пад, продолжија со лоши резултати и освоија 20 % од 709-те места во германскиот Бундестаг, што е за 5 % помалку во однос на претходните избори.
Германската демократска јавност беше загрижена од успехот на ултра десната Алтернатива за Германија (АФД) која стана трета партија со освоени 12,6 % од местата во парламентот, пред Партијата на слободните демократи (ФДП), Левицата и Зелените.
По повеќе од четири месеци крајно неизвесни преговори и неуспехот да постигне договор со Слободните демократи и Зелените, Ангела Меркел конечно ги затвори преговорите со успешен договор со социјалдемократите, што ќе биде трета ваква коалиција меѓу политичките гиганти во Германија. Нови избори се непожелна опција, особено поради растечката популарност на АФД.
Како и да е, СПД успеа да го добие престижниот ресор финансии во новата влада, како и министерствата за труд и за надворешни работи.
Напорните преговори ги круниса писмен договор меѓу ЦДУ и СПД, испишан на 170 страници. Ангела Меркел е задоволна и вели дека вредеше да се вложи толку труд во овие тешки преговори кои завршија успешно. По финализирањето на преговорите, на прес конференцијата на 7 февруари, таа за договорот изјави: „Прво, тој гради влада и тоа стабилна влада. Второ, во него се мисли на потребите на луѓето.“
Сепак, сево ова не е крај на неизвесноста. Членството на социјалдемократите, кое брои околу 460.000, ќе се изјаснува за одлуката да се влезе во коалиција со Меркел. Иако се неволни за повторна голема коалиција со политичките ривали, веројатно е дека, сепак, ќе ја поддржат одлуката, бидејќи нема да биде разумно да одат на нови избори во период кога нивната популарност е на историски ниско ниво.
Како и да е, Германија, а и Европа, можат да бидат поспокојни од денеска. Длабоките политички разлики во германската постизборна неизвесност беа надминати преку дијалог и висока политичка свест и мудрост. Новата германска влада нема да ја менува надворешната политика и ќе продолжи да работи на стабилна и интегрирана Европа.
Џ. Дерала
