Дејвид Гир, амбасадор на Европската Унија во Република Северна Македонија, конференција „Украина- две години хероизам“, 26 февруари 2024 година.
Денеска веќе беше кажано многу во врска со нашата колективна поддршка за Украина. За храброста, издржливоста и решителноста на украинскиот народ наспроти неиспровоцираната агресија на Русија.
Европската унија е, и ќе продолжи да биде еден од најголемите пријатели на украинскиот народ;
– дали со внесување на Украинците во домовите низ целиот континент. До денес, околу 4,2 милиони Украинци имаат корист од привремената заштита доделена во земјите-членки на ЕУ;
– дали со нашата политичка поддршка, вклучително и историската одлука од декември минатата година за отворање на пристапните преговори со Украина;
– без разлика дали преку нашата огромна финансиска и техничка помош, како и нашата воена поддршка заедно во износ од речиси 90 милијарди евра – со уште повеќе.
Зборувајќи за украинската Врховна Рада на почетокот на овој месец, високиот претставник на ЕУ за заедничка надворешна и безбедносна политика, потсети за што е оваа војна. Тој рече:
„Украинците секогаш знаат за што се борат. Тие се борат за слободата на својот народ и нивната земја…..Војниците се борат за нивната егзистенција; животот на нивните семејства; иднината на нивните деца; за нивната слобода, за нивната култура. [За украинскиот јазик да не стивне).
И продолжи:
„Знаете која е вистинската граница? Вистинската граница на Украина денес со Русија е првата линија на фронтот, не само на боиштата, таа е политичката линија меѓу светот воден со закон и слободата, и онаа каде моќните луѓе ја наметнуваат својата волја во своето општество и без почит кон третото земји. Тоа е првата линија помеѓу демократијата и авторитарното владеење. Ништо помалку од тоа“.
Затоа нашата поддршка е итна и суштинска денес како и пред две години. Затоа нашата поддршка мора да продолжи онолку долго колку што е потребно.
Во исто време не треба да заборавиме на вистинското страдање на украинскиот народ – на првите борбени линии и во градовите и населбите низ Украина. Во истиот говор пред Врховната Рада, високиот претставник Борел не потсети сите на она што обичните Украинци го доживуваат секој ден.
Говорејќи пред парламентарците, но и пред целата нација, тој рече:
ЦИТАТ: Непосредно пред пристигнувањето во Украина, ….Го проверив бројот на воздушни аларми, кои се огласија на вашето небо, во вашите ноќи, по целосната инвазија на Русија. Беа скоро 40.000.
40.000 пати во кои украинскиот народ мораше брзо да трча кон засолништата… 40.000 пати од тоа дека семејствата брзаа во подземни засолништа. 40.000 пати повеќе од тоа што децата читале во подрумите. 55 аларми дневно, во прекрасни места како Харков, Днипро и Лавов.
Конечно, ако можам, би сакал да ја искористам оваа прилика да продолжам да се фокусирам на секојдневните искуства на Украинците во Украина – не со мои зборови, туку со нивни. Преку делата на двајца убави украински писатели – од кои во овој момент има многу.
Да почнам со „Јануари го раздели“ од Марјана Сава од Ливив.
А сега за Анастасија Афанасиева од Харков
„Таа вели дека го немаме вистинскиот подрум во нашата зграда…“
СЛАВА УКРАИНИ!
