На 17 септември 1939 година, советските сили влегоа во Полска од исток, во договор со нацистичка Германија, извршувајќи го својот дел од Пактот Молотов-Рибентроп. Како и во другите кампањи и пред и потоа, Кремљ ќе следи позната шема, користејќи пропаганда за да ја маскира својата агресија и да се претстави како ослободители.
Осумдесет и шест години подоцна, апсурдните лаги кажани од советската пропаганда одекнуваат до ден-денес. Објавувајќи на Телеграм претходно оваа среда, Министерството за надворешни работи на Русија продолжи да ја прикажува инвазијата на Црвената армија како неопходен чин, додека повторно ја обвинува полската влада.
„Предадено од своите сојузници и жртва на сопствената политичка кратковидост, полското раководство, кое со години се потпираше на соработка со нацистичка Германија, го осуди својот народ на катастрофа“, се вели во соопштението.
Опишувајќи ја инвазијата со познати термини како „воена операција“, објавата ги пофали акциите на Црвената армија како „навремени“, велејќи дека тие привремено го спасиле населението на Источна Полска од геноцид.
Нагласувајќи ја добронамерноста на Советскиот Сојуз, објавата додаде:
„Советските власти им дозволија на многу полски граѓани и бегалци да емигрираат“.
Министерството, исто така, го обвини Западот за искривување на историјата:
„Западните академски кругови и медиумите намерно го протолкуваа овој настан на пристрасен начин, презентирајќи го на пошироката публика во рамките на лажниот и подмолен наратив за изедначување на Третиот рајх со СССР“.
Во пократок пост на X, министерството ја одбележа годишнината:
„На 17 септември 1939 година започна полската кампања на Црвената армија. Излитените, опортунистички тврдења за „две агресии“ – советска и германска – против Полска не издржуваат критика и се јасен пример за историски ревизионизам“.
Ваквите изјави не се ништо ново и постојано се соочуваат со силна реакција. Но, критиките се фокусираа не само на реинтерпретацијата на настаните од 1939 година од страна на Русија, туку и на нејзиното преобликување на фактите.
Во 2023 година, политичарот од партијата „Право и правда“ (ПиС), Станислав Жарин, издаде остар одговор на X:
„Карактеристична црта на пропагандата на режимот на Кремљ е пресвртот на логиката на настаните и концептите, релативизацијата на вредностите и претставувањето на очигледното зло како добро“.
Повлекувајќи паралели помеѓу советската и модерната руска пропаганда, тој додаде:
„Тука постои целосен континуитет“, цитирајќи го постојаното тврдење на Кремљ дека Полјаците треба да бидат благодарни што биле „ослободени“.
Најзагрижувачки е што иако војната во Украина ја делат неколку децении од Втората светска војна, се чини дека Кремљ ја користел истата шема за да ја изгради својата алтернативна реалност.
Уште еднаш слушаме за одбранбени цели. Уште еднаш слушаме за заштита на прогонетите малцинства. И уште еднаш слушаме како нападната влада е обвинета за несреќата на една земја.
Јазикот можеби се променил, но стратегијата останува речиси иста. Исто како што Советскиот Сојуз ја окарактеризираше инвазијата на Полска во 1939 година како морално оправдана мисија наметната од надворешни околности, денешниот Кремљ се потпира на слична реторика за да ги брани настаните во Украина – претставувајќи се себеси како стабилизирачка сила, додека реагира со бес за да ги отфрли обвинувањата за агресија. Дали историјата го затвори кругот?
Д. Мишев
ПРОЧИТАЈТЕ И:
