Човекот што им помогна на Орбан и Нетанјаху да дојдат и останат на власт на стартот на нивната кариера, најде политички рецепт кој секогаш останува актуелен – поларизација и омраза
Пишува: Љубомир Костовски
Специјално за ЦИВИЛ МЕДИА
„Добро е да имаш непријател“, вели Џорџ Бирнбаум, еден од кумовите на модерниот популизам.
„Бидејќи многу ретко ќе најдете некој што е сакан од сите“.
Ова се зборови на човекот кој беше политички консултант 30 години. Најпрво му помогна на Бенјамин Нетанјаху да дојде на власт со изненадувачка победа во Израел во 1996 година, а потоа го повтори тој успех со Виктор Орбан од Унгарија во 2010 година.
Тој има клиенти во многу земји, а денес лета помеѓу Њујорк, Дубаи и Хараре. Инаку се смета за наследник на сега починатиот Артур Финкелштајн, починат во 2017 година, брилијантен математичар кој ја преосмисли уметноста на водење политичка кампања во САД, помагајќи му на Ричард Никсон да дојде на власт во 1972 година, како и на многу други републикански лидери.
ПОЛИТИЧАР КОЈ ГИ ИСЦРПУВА МОТИВИТЕ
Ако говориме за изборот на непријатели од страна на Нетанјаху, не мора многу да говориме, на добар пат е него да го замрази целиот свет, вклучувајќи и дел од сопствената нација. И на Орбан тоа му успеваше до сега, иако е на пат да ја исцрпи оваа приказна што секогаш му успева, бидејќи истата, како излитена реприза, станува подарок кој му се лизнува од рацете.
Бирнбаум, едно од „децата на Артур“ – под менторството на починатиот бизнис партнер, понекогаш искрено ќе им препорачал на своите клиенти, но и на оние кои ги бараат негови услуги за добри пари дека „треба… да се обидете да ги поларизирате изборите околу прашањето што најдобро ви оди во насока, т.е. дрога, криминал, некоја раса во државата, а ако ова не се прифати, тогаш вашиот противник ќе ја искористи иницијативата за поларизација, па тогаш сте во неволја.“
Дуото постигна драматично изненадување со првата изборна победа на Бенјамин Нетанјаху во Израел, која дојде само неколку месеци по атентатот врз претходникот, врз премиерот Шимон Перес.
Нетанјаху кон претходникот се однесувал беспризорно, а гласачите биле воодушевени од слогани како „Перес ќе го подели Ерусалим во мировните преговори со Палестинците“.
Подоцна, овој советник на прашање на еден новинар на BBC дали во тој изборен лозунг имало вистина признал дека немало! (Ова е секако интересно кога таа стратегија ќе се споредува со некои „анти“ политики на нашата актуелна власт во друг повод).
ОД ШТО СЕ ПЛАШАТ УНГАРЦИТЕ
Во 2008 година, Финкелнштајн и Бирнбаум почнаа да работат за унгарскиот политичар Виктор Орбан, чија десничарска партија Фидес постигна убедлива победа во 2010 година. И на Виктор Орбан му требаше непријател – човек од кој на Унгарците можеше да им се каже да се плашат. По бројни анкети на јавното мислење, советниците се одлучија Орбан да го нападне Џорџ Сорос, тогашниот 85-годишен американски милијардер и филантроп роден во Унгарија, како совршена цел.
„Џорџ Сорос беше добра цел. Бидејќи на доволно луѓе во Унгарија не им се допаѓаше идејата за овој милијардер зад завесата, речиси како… волшебникот од Оз, да ја контролира политиката“, вели Џорџ Бирнбаум во еден разговор за BBC.
Нападите на Орбан врз Џорџ Сорос инаку продолжија со пренасочувањето на своето непријателство кон нова цел на поинаков начин. Имено, Сорос се залагаше за помек однос на ЕУ кон бегалците од Блискиот Исток, од Сирија пред сѐ, а Орбан своето реторичко острило го насочи кон муслиманите во Унијата и конкретно, кога дојде до бегалскиот бран кон бегалците-муслимани! Но, во тој контекст бараше Брисел да го нападне Џорџ Сорос, бидејќи, споменатиот – и самиот Евреин (!) – работи „со своите милијарди“ да се омекне ставот кон овие луѓе што побегнале од војната. Планот за апсорпција на дојденците Орбан го нарече „план на Сорос“ а тука сметаше на ставовите на десницата во поширок аудиториум од унгарскиот.
„Колку и да е неверојатно, еврејскиот филантроп беше обвинет за заговор за уништување на христијанска Европа со муслимански имигранти – идеја што веќе добиваше на популарност на крајно десничарските маргини на европската политика како ’теорија за голема замена’. Мигрантите станаа страотниот ’друг’ во погледот на светот на многу Унгарци, заменувајќи ги Евреите или Ромите. А демонизацијата на Џорџ Сорос зрачеше од Унгарија, низ целиот свет“, пишува новинарот на BBC, Ник Торп, инаку и сега како и тогаш дописник од Источна Европа.
При едно патување во САД, Орбан дури одржал и едно предавање против Сорос на републиканците на Конференцијата за конзервативна политичка акција (CPAC) во американската држава Тексас во 2022 година.
„Го познавам Џорџ Сорос многу добро. Тој е мој противник. Тој не верува во ништо од она што го правиме ние“, им рече унгарскиот лидер на своите американски домаќини.
ПО МУСЛИМАНИТЕ ДОАЃААТ… УКРАИНЦИТЕ
Значи да резимираме – мандатот од 2010 – 2014 година Орбан ги доби во поставувањето на филантропот Орбан на местото на „страшило за нацијата“, како дел од приказната дека е опасно кога тој дури и заткулисно има влијание врз клучните политички актери. Само да се потсетиме дека седиштето на неговото Отворено општество беше во Будимпешта, а дека партијата ВМРО-ДПМНЕ и кај нас создаде одиум кон овој племенит лик.
Следниот мандат Орбан го доби како тврда брана во напливот на бегалците од Блискиот, но и Среден Исток, кој преку Турција, Грција, Македонија и Србија требаше да минат низ „мекиот стомак“ на Европа – Унгарија. Ама таа патека на брзата средба со земјите на соништата се покажаа залудни.
Премиерот на Унгарија, Виктор Орбан, потенцираше дека Унгарија не сака мигранти, Орбан додаде дека Сорос финансирал 60 невладини организации кои ја поддржуваат миграцијата во Европа.
„Голем број на муслимански имигранти ќе доведат до појава на паралелни општества. Муслиманските и христијанските општества никогаш не се поврзуваат. Ние (Унгарија) тоа не го сакаме и не сакаме никој да нѐ присилува на тоа“, рече своевремено Орбан.
Тој говори дека не ги гледа мигрантите кои сакаат да влезат во ЕУ како бегалци туку како „инвазивна муслиманска сила“.
При тоа ги прекоруваше европските соседи, но и главните сили, тврдејќи дека сами не можат да го спречат овој процес. ЕУ треба да го почитува својот суверенитет како и секоја земја членка и мора да има способност да го заштити своите граници велеше тогаш Орбан.
Тој тоа го правеше брутално, со дозвола за насилство на своите сограѓани врз дојденците, но и со изградба на цел појас на бодливата жица долж границата со екс-Југославија! Јасен беше и во намерите за протерување (од земјата од каде што влегле дојденците) што, пред сѐ, ја оптовари Србија, земја во која бегалците се задржуваа долго. Ова не влијаеше ни малку на односот на Белград кон Будимпешта. Да се сетиме само на оној чин кога една камерманка од некоја унгарска телевизија намерно сопна бегалец кој трчаше после жицата и се смееше над „жртвата“, па стана национална хероина, небаре е Јованка Орлеанка!
Логиката на Орбан просто беше јасна за многу жители на Стариот континент и може да го објасни зголемениот интерес за десницата ама онаа поекстремната. Орбан велеше дека муслиманите не можат да бидат интегрирани, бидејќи, постојат сериозни разлики, дури противречности помеѓу европските и муслимански вредности, менталитет, образование и култура.
„Не можеме да бидеме солидарни со луѓето кои си поставуваат за цел промена на европската култура и влегуваат во нашиот идентитет”, истакна Орбан во еден говор одржан во соседна Романија.
Во следното продолжение:
Орбан го најде Путин како свој иден сојузник
Специјално за ЦИВИЛ МЕДИА | Сите права се задржани
