Клучни поенти:
- Времето е критично: Ведрин нагласи дека одложувањата и симболичните гестови не се повеќе доволни – Западот мора да дејствува брзо и решително.
- Преживувањето не е победа: Европа мора да се префрли од помагање на Украина да „преживее“, на обезбедување средства да ја освои војната – воено, политички и економски.
- Историјата нé предупредува: Повлекувајќи паралели со периодот пред Втората светска војна, Ведрин предупреди дека неуспехот да се запре руската агресија во Украина би можел да предизвика поширок конфликт низ цела Европа.
Транскрипт – Оливие Ведрин
Политиколог и директор на Асоцијацијата Жан Моне
Забелешки на настанот на Вестминистерскиот сојуз за Украина
Да… знаете, сега сме тука, а се сеќавам кога бевме во Полска на почетокот на март. Во тоа време, реков: ова е само почеток. И сега, само неколку недели подоцна, ние сме тука — во Вестминистер.
Тогаш реков: „Мора да организираме разговори во Весминистер“. Зошто Вестминистер? Затоа што во 1940 година, Вестминистер — и Лондон — беа последните бастиони на слободата. Значи, симболиката е моќна. Вестминистер носи тежина. Тој е важен. И реков, мора да дејствуваме брзо. Немаме време за губење. Сé се движи брзо сега— и мора да се движиме уште побрзо.
Од самиот почеток, нашата цел со Роџер беше да изградиме парламентарна мрежа — не само помеѓу Франција и Обединетото Кралство, или Франција и Германија, или Италија — туку, помеѓу сите нас: Франција, Германија, Обединетото Кралство, Украина и се надеваме и Европскиот парламент и американскиот конгрес.
Како директор на Асоцијацијата Жан Моне, можам да кажам дека веќе планираме силна конференција во Европскиот парламент во јуни, заедно со Федералистичкото движење и Европското движење. И таму, исто така, јасно ќе зборуваме: Како можеме да ѝ помогнеме на Украина да ја добие оваа војна?
Ова утро, бев во Чатам Хаус. Во нашата отворена дискусија, реков: клучното прашање што мора да си го поставиме е следното —
Дали сакаме Украина само да преживее, или сакаме Украина да победи?
Во текот на изминатите три години, од целосната инвазија, ние дававме оружје — но, честопати премалку или предоцна. Разговаравме за флотата во сенка — знаевме за тоа, но не направивме ништо. Разговаравме за руските средства — конечно правиме нешто сега, но ни требаше премногу време.
Вистинското прашање е: Сакаме ли украинска победа или не? Досега, ѝ помогавме на Украина да преживее — да се спротивстави, да издржи. Но преживувањето не е доволно.
Ни треба конкретна стратегија — не само за Украина да преживее, туку и за Украина да победи. И не се работи само за Украина. Ако утре создадеме нов „С5“ или каков било ограничен формат што ја исклучува Украина, можеби ќе откриеме дека Русија повторно ќе нападне — не во Украина, туку во Балтикот, или Полска.
Затоа нашата цел — со сите европски и парламентарци на Обединетото Кралство и се надеваме, исто така, и на САД — мора да биде да изградиме вистинска, влијателна политика. Не само да ја ослабнеме Русија. Не само да ја поддржиме Украина. Туку да ѝ помогнеме на Украина да победи.
Ова мора да биде нашата мисија. Нема друго прашање. Украина мора да победи — за нашата слобода.
Ние сме на почеток на сценарио кое наликува на периодот пред Втората светска војна. 1938 година. Инвазијата на Чехословачка. Потоа Полска. Потоа остатокот од Европа.
Не смееме да ги повториме тие грешки.
Затоа, ве молам — престанете да размислувате за тоа како да ѝ помогнете на Украина да преживее.
Почнете да размислувате за тоа како да ѝ помогнете на Украина да победи.
Ви благодарам.
