Џабир Дерала
Во новинарството, како и во политиката, најтешко, но и најважно е да се признае кога реалноста ќе ги демантира првичните прогнози.
Веднаш по изборниот триумф на Џорџа Мелони во 2022-та, објавив остар коментар насловен „Две во едно: Прва италијанска премиерка и враќање на фашизмот“. Во него, со право, укажав на историските корени на нејзината партија „Браќа на Италија“ и опасностите што ги носи крајната десница.


Но, веднаш по преземањето на функцијата, Мелони го покажа своето сосема поинакво – во насловот можеби пренагласено – восхитувачко лице. Едно е реторика во опозиција наменета за мобилизација на гневното гласачко тело, а сосема друго е одговорноста на реалната политичка и геополитичка моќ во една голема и моќна европска држава.
Она што се очекуваше да биде уште еден тројански коњ на Владимир Путин во ЕУ (покрај Виктор Орбан и Роберт Фицо), се претвори во еден од најцврстите столбови на европската безбедност. И покрај тоа што нејзините коалициски партнери (како покојниот Силвио Берлускони и Матео Салвини) имаа длабоки и крајно сомнителни врски со Кремљ, Мелони зазеде бескомпромисен став. Нејзината поддршка за Кијив беше непоколеблива, покажувајќи дека солидарноста со Украина и одбраната од руската агресија се поважни од идеолошките флертувања на европската десница.


Иако многумина стравуваа од тоа, Мелони не ја изолира Италија. Напротив, таа на светската политичка сцена покажа како може и треба една држава да игра важна и конструктивна улога. Италија стана една од клучните земји во Европа и многу пошироко по низа прашања. Мелони активно се вклучи во мировните напори за Газа. Иако се очекуваше хистерично затворање на границите, таа се обиде да наметне нетрадиционални решенија за миграцијата преку Западниот Балкан. Нејзиниот договор со албанскиот премиер Еди Рама за центрите за мигранти можеби се покажа како практичен и правен неуспех на терен, но политички претставуваше огромен триумф – иницијатива која постави преседан и модел кој голем дел од европските лидери почнаа отворено да го поддржуваат и копираат.


Нејзината политичка еволуција ја доведе на спротивната страна од првиот човек на најмоќната држава во светот. Кога Доналд Трамп ги нападна европските мировни напори и упати отровни стрели кон папата Лав XIV, Мелони не премолчи. Нејзиниот идеолошки сојуз со Трамп се распадна, бидејќи таа избра да ги брани Италија и Европа.


Откако тој упати неумесни забелешки во интервју по неодамнешниот самит на Г7 во Франција, таа јасно и гласно му залепи силна вербална шлаканица во видео што го заврши со зборовите:
„Јас и Италија никогаш не молиме.“
Io e l’Italia non imploriamo mai. pic.twitter.com/sTpKlqWB67
— Giorgia Meloni (@GiorgiaMeloni) June 19, 2026
Џорџа Мелони денес не е политичарката која маршираше со неофашистички симболи, туку прагматична европска државничка. Таа ги држи своите очи широко отворени на идеолошко-политичкиот ролеркостер и повеќепати докажа дека институциите на демократијата и тежината на премиерската функција можат да го трансформираат радикалот во умерен и прагматичен државник со демократска ориентација.
Затоа, како уредник и новинар кој жестоко ја критикуваше нејзината почетна платформа, сметам дека е праведно да се направи оваа корекција. Италија не се врати во фашизам. Напротив, доби лидерка која, барем досега, знае да ги брани демократскиот свет и европските вредности подобро од многумина кои се колнат во нив.














