При „фудбалската дебата“ со колегите за случувањата на Светското фудбалско првенство во Русија и инцидентите помеѓу навивачите, позитивно ме изненади коментарот на другарот Џабир, цитирајќи го спорскиот коментатор Миќа Орловиќ, кој некогаш изјавил: „Фудбалската топка е посилна од атомската бомба“.
Навистина е така си велам, пред некој ден во едно кафуле, фудбалскиот натпревар меѓу Хрватска и Русија го следевме група составена од Хрватка, Македонец, Албанец, Ром…, и сите навивавме за „нашите“ Хрвати да одат во полуфинале. Балкан во мало. Сите си се сакаме додека политиката не нè раздели, ако и дозволиме!
Вестта за смртта на претепаното младо момче (комита) Никола Саздовски, отвори многу прашања на кои треба општеството, институциите и особено граѓан(к)ите да си ги постават, каде згрешиле и затаиле? Зошто дозволивме да дојде до згаснување на млад живот?!
Пред неколку дена во кафуле го гледавме натпреварот Бразил и Белгија. Во текот на натпреварот Белгија постигна гол, и еден „фан“ на Бразил од соседната маса почнал да пцуе и вели: „Тренерот на Бразил зошто не го пушта да игра Диего Коста, тој е добар фудбалер и голгетер“! Другарите што беа со него го просветлија дека Диего Коста не настапува за Бразил, дека тој игра за Шпанија. Нејсе, сепак на крај ги испцуле нивните фудбалски идоли „Циганите-Бразилци“ што не успеале да победат!
Во прв момент не ми беше удобно и пријатно, и се нервирав што седам во близина на луѓе што ги навредуваат своите фудбалски ѕвезди, но потоа почнав да ги жалам! Ги жалам сите националисти што не знаат вистински да сакаат и почитуваат! Сигурно да победеа Бразилците во нивните очи тие ќе беа светци, меѓутоа, откако загубија за нив се само обични „Цигани“!
Омразата и национализмот се посилни од љубовта кон клубот! Тоа го опишува најдобро еден документарец каде што новинарката прашува еден навивач на Динамо Загреб: Што сакаш повеќе, Динамо или ја мразиш Звезда? Навивачот без размислување и вели „Повеќе ја мразам Звезда“!
Деновиве ќе заврши Светското фудбалско првенство во Русија и за секоја пофалба е тоа што досега не видовме посериозни инциденти, со исклучок на 2-3 помали тепачки помеѓу навивачите. Тоа покажува дека во ФИФА се работело на тоа, да нема инциденти, и дека единствена цел на навивачите ќе биде бодрење на својот тим, без инциденти и националистички скандирања.
Време е и во нашата држава, конечно, навивачките групи да престанат да шират страв и несигурност кај граѓан(к)ите, напротив, тие да се место каде што младите ќе имаат простор да шират љубов, почит и разбирање. Пример за соживот се навивачите на Ливерпул каде што смислиле навивачка песна за нивниот омилен фудбалер (муслиман) Мохамед Салах.
Сѐ додека има простор на националистите од било која етничка и навивачка група да повикуваат на смрт и гасни комори, ќе бидеме на ова дереџе во кое сме. Мора да профункционира системот и институциите да бидат на висина на задачата и да спречуваат било какви инциденти и тепачки, на автобуска, во автобус, на улица, во парк, било каде, а сторителите да добијат максимална казна. Политиката на неказнивост мора веднаш да запре!
