Дајте бе луѓе да тргне работава. За што се боревме години и години наназад?
Дајте си оставки, не сте венчани за позициите. И разводи постојат.
Дајте да ја опрајме државава, да профункционира совесноста, одговорноста, соочување и прифаќање на последиците. Дајте отворено критикувајте, што ако се сопартијци, сопратеници, директори, претставници во институции. Ако згрешиле прво искарајте ги, па казнете ги бидејќи очигледно нив им паѓа тешко да признаат. Спуштете ги на земја оти премногу високо летнаа. Високо над облаците. Укажете им дека никој нигде не е вечен па макар бил и 5-6 месеци. Згреши? Ајде дома, одма друго дете.
Затоа што ако не ги казните, ако воопшто не ги ни искарате, а уште полошо застанете во нивна одбрана, тогаш Вие сте на нивна страна. А со тоа само ги охрабрувате да продолжат понатаму бидејќи ја имаат Вашата поддршка. И тие ќе бидат уште појаки, но и поимуни на нашите критики. Побезобразни во своите кон нас навредливи оправдувања. И секогаш кога ќе направат ново дело ќе спијат мирно бидејќи ќе знаат дека “секое чудо за три дена”.
Но, ако сега покажете дека е државата, а не партијата и пријателите, дека е добробитот, а не себебогатење тогаш ниту еден нема да се осмели ниту да помисли а не да направи вакво или слично нешто.
Дајте решете ги овие горчливи проблеми. Затоа што веќе стануваат големи проблеми за кои се боревме да ги снема. Проблеми кои за жал потсетуваат на не така далечно невреме. Не го дозволувајте тоа. Не смее да се повтори. Веднаш реагирајте. Колку побрзо се соочите со проблемот толку побрзо и ќе го најдете решението.
Зошто не нè слушате? Мислите дека само “лапаме бумбари” без врска или за нечиј инает? Не. Јас, а верувам и голем дел од моите истомисленици нема проблем со личности. Можеби со мал дел и да. Но овде проблемот е од друга природа. Овде проблемот се збеснатост, непочитување на народот и особено неговите пари, изгубената самоконтрола и најмногу од се – не чувствувањето одговорност.
Ова гласно зборување и критикување е затоа што ЗАЕДНО се боревме против ова. Против полнење џебови во период на штедење, против кадровски утки, против непризнавање грешки. Затоа викаме, за да не заборавите од каде и како дојдовте, со чија помош. И ова не е самопреценување туку вистината. Ако продолжите вака нема да останеме на викање. Сме излегувале, сме протестирале. Знаеме како.
Ние од ова страна сме истите. А Вие?!?
