Одбележувањето на пригодните датуми бара и соодветна честитка.
Кога човек не умее така да се изрази мора да го напише она што најубаво го знае за да ја потврди својата искреност.
Пред дваесет и пет години во моево Ново Село се поправаа две улички кои постојат веројатно од кога се појавила потребата да се стигне до некој од домовите. Разните цивилизаторски остатоци ги затрупале, па местото каде се делат патеките беше непрепознатливо. Кога се расчисти од напластите се појави еден камен за кој и денес не можеме да утврдиме дали е дел од некаков поголем монолит или некој неимар го донел, градејќи свој свет. Чуден е тој камен зошто на него нема ниту еден остар раб, а под допирот на прстите можат да се насетат некакви гравури кои секако имаат свој систем, ама никако да успееме да ги одгонетнеме. Чудни некои цртички кои одамна некој ги напишал и досега никој не се осмелил да го смени нивниот распоред. Некогаш како да ме потсетуваат на денешниот збор слобода или ќе да се неколку цртички кои означуваат еднаквост. Како нивното значење да зависи од светогледот на оној што се обидува да ги чита.
Каменот има своја стратешка позиција затоа што стои точно на местото каде се делат две поголеми и две помали сокачиња некогаш калдрамисани, а сега измешани камења со бекатон плочки. Каменот како да опоменува дека изборот по кое сокаче ќе се тргне е избор на намерникот кој сака да стигне до некој од домаќините. Да, знае да биде дилема и за оние што дома треба да си дојдат, како патоказ кон чувството на домаќин и член на заедницата.
Каменот поради изворот на топла вода во неговата близина или поради некоја нам неразбирлива причина секогаш е топол и пријатно е чувството кога во дилема за правецот или недостаток на сила се седне на него. Чувството е како човек да седнал на некој граѓански трон кој му дава поттик сам да го прави изборот за правецот кон кој ќе замине.
Каменот веројатно стои таму како спомен на постоењето на човештвото. Го затрупувале, ама не успеале да го откорнат зошто тој не е карпа донесена од некаде, туку дел од заедницата. Без него ќе се помешаат сокачињата низ кои треба да се тргне, а може и да се однема сила без да се почине на неговата топла од луѓето измазнета површина.
Кога не знам да напишам честитка ова умеам да го составам. Па Цивил толку знам, ама знам дека ниту една запирка од моите писанија не е променета, а најде место во вашите изданија. И без моите добри желби вие ќе дотерате до половина век активна служба во корист на сите граѓани. Сега сте на пола пат.
