ЗОРАН ИВАНОВ
Народната вели “нешто се памти, а нешто не се заборава” и еве, во оваа една реченица, едно такво само потсетување со желба да се заборави но да не се повтори: време – есен 2008-ма, локација – западна периферија на главниот град, простор – национална тв што туку продадена на фирма од соседна држава со овдешени капитални бизнис врски, дејство – 15-тина со повеќе или со помалку стаж новинарки и новинари како на школска екскурзија се истовараат од две комбиња пред влезот на телевизијата, домашните колеги некои од нив ги познаваат, некои не, им отвораат муабет, ги прашуваат кои сте, што сте, од каде сте, овие велат нè испратија овде на работа, во оваа тв, новинарки и новинари сме до денеска во тој и тој весник и од таа и таа локална и од денеска ќе сме овде кај вас во оваа ваша национална тв, колегите домаќини прашуваат кој ве испрати, дојденците велат од штабот на партијата, упорните домаќини прашуваат од која партија, дојденците се смешкаат и велат па знаете од која, домаќините упорни пак со прашање дали сте работно одјавени од стариот медиум и дали сте пријавени во новиот, одговорот пак идентичен во смисла па ни рекоа дека оттаму, од партискиот штаб, административно со заводот деновиве ќе ја сределе и таа формалност и, по сево, врвни тв пера македонски и влијателни асоцијации новинарски, вицот е во енигмата чиј и колкав е придонесот на грст национални телевизии за растечкиот евроскептицизам и чиј и колкав е мотивот што дозволија, наместо да се филтерот за вистините, партиските манипулации на темата евроинтеграции да станат доминантно јавно мислење и конечно да се потсетат кој тоа партиски штаб и со каква тоа намера спроведуваше наменски егзодуси новинарски па сега, медиуми партиски навивачи и здруженија новинарски амнезични, прочешлајте малку кој тоа и каде тоа ендемски е лоциран центарот за партиска тортура врз новинарството.
