Станав од спиење и на социјалните мрежи наидов на еден куп објави поврзани со оставката од позицијата претседател на ДМПНЕ, на најголемиот криминалец од поновата историја на Македонија, човек кој сè уште живее и делува на овие простори. Демек се радуваат дека заминува од активниот политички живот и повеќе нема да биде присутен на нашата политичка сцена.
Јас припаѓам на онаа генерација која 1998 ја дочека како средношколец. Почнував полека да се освестувам и да разбирам во која насока одредени политичари преземаат многу сериозни чекори и без пардон го расипуваат мојот живот кој допрва треба да почне (за ова не бев многу свесен). Притоа, за да ги забележам нивните злодела не ми требаа снимени разговори, тие јавно со своите криминални постапки, на купородажба на тоа што ни припаѓа на сите што живееме тука, се обогатија за неколку генерации однапред, а неколку години потоа и обелоденија дека поседуваат огромни средства.
Еден од нив, на пример, не многу одамна, организираше матурска прослава за своето дете (во тоа време бебе), финансиски покривајќи ја музиката (на огромно задоволство на луѓе од мојата бранша, кои дури беа и гласни дека таков вид на прослави недостасуваат?!) со средства доволни за цел еден биг бенд да му свири и да ги забавува гостите.
Истиот тој човек, непосредно по напуштањето на својата функција, при секое следно појавување беше опкружен со телохранители кои се врткаа околу него да го заштитат од колективната краткотрајна меморија, за неколку години подоцна, а и до ден денес, да се шета слободно низ градов сам или во придружба на другарите со кои изврши кражби, кои сè уште се рефлектираат на моето секојдневно преживување и ми го отежнуваат животот.
Денес, без оглед на тоа што некои луѓе се веќе во притвор, што постојат правни постапки за актуелни случувања поврзани со нелегални активности на индивидуалци, речиси ништо не може да ме убеди дека за 15 години од сега, некој што сега има 18, нема да пишува текст како овој. Напротив, имам впечаток дека повторно ќе помине период во кој повторно актуелни ќе бидат некакви обвиненија, судски процеси или ситуации, (не)среќни околности во кои народот еуфорично ќе се изненади (конфликт) или израдува (признавање на име, почеток на преговори за членство).
Со други зборови – ништо битно, односно, само одвлекување на вниманието заради некоја сензационална вест што ќе направи спин во неговата глава. За по една деценија, веројатно, да предизвика радост дека за роденденот на некои сестрички, Спајс Грлс, иако веќе видно виснати, повторно се обединуваат за да пејат на нечија матурска прослава во Скопје.
Да не се зезаме и лажеме, заминувањето на Груевски не е и не смее да биде никаква сензација. Што е најтрагично, огромен дел од оние кои во разговорите беа актуелни со своите дрски говори на омраза, кражби, уцени, провизии, местенки, убиства и што уште не, не само што се заборавија, туку и се величаат на партиски говори како најголеми интелектуалци и политички умови, а никој никако не реагира. Мене лично, многу ми е гајле дали Ставревски имал совест или планирал да соработува со институциите за да помогне во разоткривањето на дополнителни криминали. Тоа не го пере од одговорноста при задолжувањето со моите пари, исто како и претходно споменатите кои можеби ќе ги видам задутре на новогодишен концерт и ќе ми биде чудно што седат до мене, а не во затвор.
Јас имам 98.8 % слична ДНК со шимпанзите, ама не сум мајмун, човек сум, човек со упропастена иднина и тежок живот.
