ДРАГАН МИШЕВ
На 24 февруари се навршуваат полни 4 години откако започна неиспровоцираната целосна руска воена агресија врз Украина. Овој неславен јубилеј ме потсети да се навратам на еден мој текст напишан на 24 февруари, 2024 година, 24 месеци по почетокот на руските напади врз соседната суверена независна Украина. Како тогаш, така и сега, 4 години подоцна, 72 часовната „специјална операција“за заземање на Кијив и целосна окупација на Украина сé уште трае.
Во тој контекст, ви го пренесувам повторно тој напис, дополнет со видувања на одредени настани, реакции, коментари, борба со дезинформации,руска пропаганда кои се случија во меѓувреме, во таа временска дистанца од 24 месеци до 4 години, за време на продолженото времетраењето на „специјалната операција“ на Путин во Украина.
На почетокот на текстот пред 2 години напишав: Еве, сега веќе 24 месеци како трае 72 часовната руска „специјална операција“ во Украина. Дваесет и четири месеци руски воени злосторства, дваесет и четири месеци гранатирање и уништување на цивилни објекти и инфрастуктура, дваесет и четири месеци грозоморни слики од убиени цивили, меѓу кои и деца, силувања, ограбувања, масовни гробници, ќелии за мачење. Но и дваесет и четири месеци херојски отпор на Украинците.
Иако, според сите релевантни извештаи кои ги пренесував уште пред почетокот на руската агресија врз суверена Украина, нападот беше сосема извесен, дури и точниот датум беше предвиден, во растојание од неколку денови, сепак , уште една мала искра надеж тлееше дека сепак такво нешто нема да се случи. Во 21 век една држава да нападне друга суверена независна соседна држава, невозможно е, ма дајте ви се молам. Па зарем е тоа можно…
За жал, излезе дека сепак е можно, особено кога таа држава е Русија, која ја предводи токму (нетокму) претседател Владимир Путин.
Шок… Втората армија во светот ја нападна малубројната и слабо вооружена украинска војска. „За 48 до 72 часа ќе го освоиме Кијив“, трубеа агресорите со големи латинични букви Z ( остаток од свастиката откако другиот дел го украле корумпираните руски политичари и воени добавувачи) на своите униформи и возила.
И навистина, на почетокот стигнуваа извештаи дека руските агресори за кратко време навлегоа во предградието на главниот град на Украина. Но, дотука било…
Оттогаш наваму, украинските воини вратија половина од земјата што руските агресори првично ја окупираа, и нанесоа значителна штета на руската војска, потиснувајќи ги руските агресори на повеќе правци. Искрено, истото го насетив уште за време на херојскиот отпор на гарнизонот во Азовстал, кого не можеа да го совладаат со недели руските трупи, потпомогнати од платениците на чеченскиот господар на војната, Кадиров. Ги ангажираа доволно долго руските војници подалеку од Кијив, по што дојде до пресврт во војната и тргна операцијата на протерување на путиновата армија од околината на главниот град , а сега веќе и од цела Украина.
Иако во меѓувреме долгоочекуваната пролетна офанзива на украинската војска не ги исполни до крај зададените цели, во моментов Русите стравуваат од украинските акции во Црното море, со кои онеспособија третина од бродовите на руската Црноморска флота и отвораат пат за ослободување на Крим, Начинот на кој што ја изведоа деокупацијата на Харкив и Херсон е добра основа, само уште да стигне на време и во доволни количини модерното западно оружје, кое беше ветено.
И тогаш и сега, за целото време на пренесување на информациите од украинското боиште, со посебен акцент на одбраната на Украина и целиот слободоумен свет од руската воена агресија, при тоа потенцирајќи ги цивилните жртви и кршењето на човековите права во оваа неиспровоцирана војна, не стивнуваа нападите од овдешните путинољупци, кои не можат да преболат дека не им се остварија сеирџиските планови за пад на Украина, апсење на Зеленски и устоличување на нивниот „возљубен“ Путин како цар на возобновената руска империја…Она што особено боли, е нивното ликување на туѓата несреќа, човечките и материјални жртви, повици за уште пожестоко руско делување, па дури и барање „братот“ Путин да употреби нуклеарно оружје. А ставањето насмеани емотикони ( хехенца) на вести и фотографии на убиени деца… е тоа навистина покажува во колку очајна состојба се наоѓаат домашниве рашисти.
Со надеж дека барем малку придонесов за разбирањето на вистината во војната во Украина, и дека војната ќе заврши во скоро време, со единствениот праведеб исход, победа на Украина и пораз на Путин, останувам на браникот на човековите права, слободата и демократијата , исто како и предходниве тегобни дваесет и четири месеци, во кои известувајќи за оваа безумна руска агресија врз Украина, целосно се соживеав со страдањето на храбриот украински народ, напишав тогаш.
Во меѓувреме, четири години по започнувањето на целосната воена агресија на Русија врз Украина, по кој повод ЦИВИЛ – Центар за слобода, како и претходните 3 години, на 24 февруари ќе организира меѓународна онлајн конференција со наслов Четири години агресија: Отпорот на Украина и одговорноста на светот, Украина опстојува и сѐ уште успешно се бори. И на линиите на фронтот, и со рускиот ракетен терор врз мирните украински градови далеку зад линијата на фронтот, и со руските напади врз енергетската инфраструктура кои оставаат илјадници Украинци без струја и греење на минусни температури, во која борба се придружи и ЦИВИЛ – Центар за слобода, во координација со Амбасадата на Украина, повикувајќи ги сите хумани луѓе да се приклучат на хуманитарната акција Топлина за Украина за прибирање средства и агрегати за снабдување со електрична енергија за домаќинствата, училиштата и болниците во земјата. Украинците истовремено преговараат на иста маса со агресорите за прекин на војната со агресорите, и покрај тоа што, со доаѓањето на Доналд Трамп на власт во САД, кој ветуваше дека руската војна во Украина ќе ја реши во рок од 24 часа по стапувањето на функцијата, притисокот за прифаќање на договор за мир речиси целосно е врз украинската страна.
Истовремено, трае борбата со дегутантните коментари и говорот на омраза на домашните путинољупци и рашисти на социјалните мрежи, како и со дезинформациите и малициозната руска пропаганда во дел од про-руски настроени македонски медиуми.
Но, како што пишав и тогаш – Україна переможе! Слава Україні!
Текстот е личен став на Авторот
