Скопје, 5 мај 2015. Овој ден го означи долгиот пад на режимот на Груевски и созревање на граѓанството во Македонија. Се чини, како асфалтот и воздухот да се споија и зовреа. Нозете сами одеа кон Владата. Протест! Вистината за тоа како власта се обидува да ја прикрие полициската бруталност и убиството на младиот Нешковски, ги исцрпи сите, и најглупавите и најкукавичките, причини за молк.
Таа ноќ, полицијата ја бранеше својата бруталност – со бруталност! Никогаш не би помислил дека имаме толку многу полиција и толку многу оружје и опрема. И дека може да удира толку безмилосно по своите сограѓанки и сограѓани. Да апси луѓе по улици далеку од местото на протестот, да нападне библиотека каде студенти подготвуваат испити. Полицијата покажа бруталност многупати потоа, сè до мигот кога фашо-мафијашите го нападнаа парламентот, тепаа пратеници и новинари, а речиси го убија пратеникот Зиадин Села. На тој Црн Четврток, полицијата изгледаше како да тренирала во средно балетско училиште.
Ова се денови кога колаборационистите се обидуваат да се рехабилитираат. Некои веќе успеаја да се протнат преку кандидатските листи на опозицијата и веќе удобно се сместија во своите пратенички фотелји и се однесуваат како никогаш ништо да не било!
Ете ги, сè уште сонливи од деценискиот благопријатен, одлично платен дремеж, академците на чело со Камбовски, со грижливо избрани зборови, позајмени од нашите слогани и извештаи за газењето на човековите права, се обидуваат да го замаглат својот мизерен и бесрамен кукавичлук.
Без оглед на тоа колку се гадни оние што мислат дека ќе се рехабилитираат со две-три изјави во медиумите, Фејсбук постови или текстови по порталите, без конкуренција се академциве, заедно со оние кои веќе се протнаа во парламентот и допрва ќе ги гледаме на одговорни функции.
Изминаа две долги години во кои созревањето често личеше на пребрзо стареење, исполнето со безброј колебања и, благо кажано, чудни потези на локалните и меѓународните играчи. Треба да останеме будни и да го чуваме татнежот на нашиот револт во градите. Во политиката, очигледно, нема многу место за морал.
Објавено во Плусинфо и во Слободен печат.
