ЏАБИР ДЕРАЛА
Политичарите и партиските ботови на македонската националистичка десница ја нападнаа новата министерка за одбрана Славјанка Петровска по сите основи, уште првиот ден. Нападот беше препознатлив по својата грубост и вулгарност, и на политичка и на лична основа, вклучително и на родова основа. Во првиот „поздравен“ бран на нападот немаше некоја посебна содржина, а најмалку некој облик на аргументирана критика.
Прво напаѓаат
Уште не беше поминат првиот бран на омраза со поддршка на гнасните објави на социјалните мрежи (Фејсбук и Твитер), кога темпото на омразата и дискредитацијата се засили уште повеќе. Министерката Петровска даде изјава (24 јануари, ТВ Телма) за македонските национални интереси и безбедноста во контекст на руско-украинската криза. Во изјавата, таа ја изрази поддршката на нашата држава за суверенитетот и територијалниот интегритет на Украина
Тогаш, нападот доби „повод и содржина“. Десничарите се нафрлија на оваа изјава, повторно без аргументи, туку со манипулирање на изјавата до непрепознатливост. Забележливо во организираната хајка против Министерката за одбрана беше крајното потценување на капацитетите на сопствената земја, а глорифицирање на руската воена моќ.
Потоа ги повторуваат истите ставови
Девет дена подоцна (2 февруари, ТВ 21), високиот партиски функционер на ВМРО-ДПМНЕ, Александар Николоски, излезе со истите ставови. Навистина, со благо релативизирање, во смисла, „треба да го следиме ставот на САД“, но сосема јасно дека Северна Македонија „треба да го поддржи територијалниот интегритет на Украина“.
Не е првпат десничарските политички ентитети, чии јавни настапи и дејствувањето на теренот се одликуваат со национализам и антизападна ориентација, да „играат“ на овој начин. Во стратешки важни моменти за државата, тие или замолкнуваат (немаат став) или „на мала врата“ ќе ја протнат својата поддршка за македонските национални интереси. Недоволно и нејасно, криво-лево, но „го коригираат курсот“.
Шемата е јасна
Се разбира, тоа „коригирање“ редовно доаѓа откако ќе ја кренат рачната кочница и ќе го истурат сиот свој гнев и несогласување претходно. Поточно, откако ќе направат што е можно поголема штета, ќе ја контаминираат јавната комуникација. И откако политички ќе профитираат на сметка на демократијата и на националните стратешки определби и интереси. Тие практично никогаш не се мета на гнев и омраза (освен кога меѓусебно се пресметуваат), без оглед на тоа колку нивните ставови се совпаѓаат со оние што претходно предизвикале бран на негативна пропаганда. Шемата е јасна и препознатлива со години наназад.
Важно е да се напомене дека ова е само еден пример и дека во прашање се неколку политички партии од кои ВМРО-ДПМНЕ е само најголемата и најбогата. Факт е дека сите тие имаат заеднички именител во национализмот и антизападната ориентација. И имаат пропаганда чие главно оружје се дезинформациите и ширењето на омраза, несигурност и страв.
