Одговорите на прашањето на ЦИВИЛ – „Што може да се очекува во 2026?“ – се претворија во огледало на длабоката јавна фрустрација, изразена не само преку директен песимизам, туку и преку силен сарказам и иронија.
Голем дел од граѓаните не очекуваат позитивни промени, туку продолжување на задолжувањата, раст на сиромаштијата и дополнително влошување на животниот стандард. Недовербата кон институциите и политичките елити е речиси апсолутна, со перцепција за корупција, криминал и авторитарно управување.
Покрај сериозните оценки, коментарите се исполнети со цинични пораки дека „може само да биде полошо“, дека земјата е „гордо на дното“, дека 2026 ќе донесе „ништо“, „ќе се вратат иселениците“, „патос“ или „кризна состојба“, а решенијата се сведуваат на апсурдни очекувања – „чуда“, „вол да се тели“ или вечното „чекање на Годо“. Сарказмот служи како одбранбен механизам, но и како форма на протест против чувството на бесперспективност.
Во дел од реакциите, иронијата се користи за да се потенцира апатијата и уморот на јавноста, преку пораки дека „ќе помине и ова“, дека останува само да се пее песничката „Елко, елко порасни уште две три педи“ и симболично да се преживува, додека државата тоне.
Иако постојат и ретки гласови што посакуваат здравје и подобра година, доминантниот впечаток е дека јавноста не гледа реална шанса за пресврт. Коментарите, сериозни и саркастични заедно, сведочат за длабока криза на доверба и колективно чувство дека 2026 година нема да биде година на надеж, туку уште едно продолжение на истата неизвесност.
