На вчерашната конференција во Скопје, посветена на хибридните и информациските закани, премиерот Христијан Мицкоски порача дека националниот интерес е јасен:
„Нашиот национален интерес е јасен: да изградиме држава која препознава, анализира и одговара на хибридните и информациските закани координирано, брзо и професионално.“
На конференцијата, која беше замислена како форум за поттикнување на системски одговор на дезинформациите, Мицкоски ги изложи своите планови:
„Ќе спроведеме задолжителни процедури, методологии, бази на податоци и стандарди – за да нема повеќе ‘празнини’ во системот, за да нема зависност од поединци. Планираме континуирани обуки за службениците во сите институции; специјализирани програми за МВР, МО, Националната платформа за безбедност, јавната администрација и локалната самоуправа; програми за медиумска писменост и дигитална безбедност за младите.“
Меѓутоа, постои официјален документ на Европската Унија — студија на Генералниот директорат за надворешна политика, објавена од Европскиот парламент во 2020 година — кој го наведува Мицкоски како извор на дезинформации. Во тој документ, неговите профили на социјалните мрежи се споменуваат заедно со други идентификувани лица како дел од „мрежа на влијателни извори на дезинформации“ во Северна Македонија.
Со тоа, се јавува контрадикција: додека Мицкоски учествува како „борец“ против дезинформациите на вчерашниот форум, во официјални документи тој е наведуван како дел од проблемот. Дали е можно да се бориш против нешто што — според официјалниот документ на ЕУ — се смета дека си дел од проблемот?
Овој контраст — помеѓу промовираниот системски ангажман за борба против дезинформации и наводите за инволвираност на говорникот — создава сериозни дилеми за кредибилитетот на таквите форуми и јавниот дискурс за информациска безбедност.
