Пишува: Монсињор Артур Холквин
На прес-конференција во Пентагон вчера наутро, секретарот Пит Хегсет прогласи „одлучувачка воена победа“ во Иран и изјави: „Нашите трупи, нашите американски воини, ја заслужуваат заслугата за овој ден, но Бог ја заслужува сета слава. Десетици илјади мисии, дополнувања со гориво и напади извршени под заштита на божествената промисла — огромен напор со чудесна заштита.“
Јас сум католички свештеник. Поминав речиси 52 години пред олтарот. И ви велам јасно: она што г. Хегсет го кажа вчера наутро не е вера. Тоа е богохулство облечено во јазикот на побожноста.
Да се каже дека Бог ја заслужува славата за бомбардерска кампања што погодила повеќе од 13.000 цели за помалку од 40 дена значи да се регрутира Семоќниот во служба на прес-службата на Пентагон. Тоа значи да се направи Бог капелан на воена машина. Тоа е токму видот на теолошка ароганција што ја натопила секоја неправедна војна во историјата со крвта на невините — и со реториката на „праведните“.
Ова не е ново. Ова не е изненадувачко од човек кој јавно се молел за „огромно насилство против оние што не заслужуваат милост“ и за Бог да „им ги скрши забите на безбожните“. Човек со крстоносни тетоважи и теологија на света војна не е човек кој е способен да зборува во име на Богот откриен во Sermon on the Mount.
Бог не навива за армии. Бог не доделува бодови за победа на нацијата со најмногу борбени мисии. Богот на кој му служам како свештеник плаче за војната — за секоја војна — затоа што војната не е триумф. Војната е катастрофален, неповратен неуспех на сè што е најдобро во човекот. Секое примирје не е победа. Тоа е признание колку длабоко сме потфрлиле едни кон други.
Архиепископот Тимоти Бролио (Timothy Broglio) во неделно интервју изјави дека не се согласува со обидите на Хегсет да ја прикаже војната со Иран како нешто што Исус би го оправдал. Архиепископот е во право. И неговата воздржаност е повеќе епископска отколку што јас сум способен да бидам утрово.
Г. Хегсет е евангелист обликуван од теологија на освојување што нема место во католичката традиција, во доктрината за праведна војна или во какво било сериозно читање на Новиот завет. Но ова не е секташка забелешка. Туку човечка. Кога машинеријата на војната се обвиткува со јазикот на божествен благослов, луѓето кои ја доведуваат во прашање таа војна — нејзината пропорционалност, цивилната цена, долгорочните последици — имплицитно се претставуваат како непријатели на Бог. Тоа замолчување е токму она што реториката на верска војна е дизајнирана да го постигне.
Не дозволувајте да делува врз вас.
Бог не е Американец. Бог не навивал во „ситуациската соба“ (Situation Room). И славата — ако воопшто постои слава што може да се присвои во примирје постигнато по 13.000 цели и непроценливо човечко страдање — им припаѓа на дипломатите, миротворците и преговарачите. Знаете, на оние што Исус ги нарече блажени.
Монсињор Артур Холквин (Monsignor Arthur Holquin, S.T.L.) е теолог, пензиониран католички свештеник од Диецезата Оринџ и поранешен ректор на Мисионската базилика Сан Хуан Капистрано. Пишува за литургиска теологија и католичкиот јавен живот на Substack, на блогот „Liturgy and Truth“.
